Home > Firoozeh Farjadnia

Symbolische acties

Hoeveel wapens heeft turkije (de kleine letter t is een bewuste keuze) nodig om een stad te vernietigen? De militaire invasie van turkije in Noord-Syrië is een week oud. Er zijn honderden doden gevallen en honderdduizenden mensen ontheemd. Er is sprake van een humanitaire ramp, maar de EU komt niet verder dan halfzachte sancties. De droom van een Koerdische democratische staat, die na jaren van uitzichtloosheid eindelijk was opgebloeid, is verwoest. De Koerdisch-Syrische politica Hevrin Khalaf, secretaris-generaal van de partij Toekomst Syrië, is zonder proces in de woestijn vermoord. Het is een boodschap van de patriarchale turkse regering: wij hebben

Hoe brengen we de vluchtelingencrisis onder de aandacht?

Op 3 oktober 2013 verdronken voor de kust van het Italiaanse eiland Lampedusa honderden kinderen en volwassenen tijdens hun vlucht uit een land waar hun leven in gevaar was.  Zes jaar later, op de zelfde dag, organiseerde Stichting We Gaan Ze Halen in Amsterdam het Capital Event #Netherlands. Het evenement werd gelijktijdig georganiseerd in andere Europese hoofdsteden, als onderdeel van een campagne en bijbehorende petitie om van 3 oktober de ‘European Day of Memory and Welcome’ te maken. De petitie zal worden aangeboden aan het Europees Parlement en de Europese Commissie. De campagne komt voort uit de behoefte van landen

Een vlam tegen vergeetachtigheid

Sahar Khodayari, ook bekend als het ‘Blauwe meisje’, was een Iraanse vrouw die zichzelf in brand stak voor het islamitische Revolutionaire Hof van Teheran. Zij was veroordeeld tot zes maanden celstraf omdat zij verkleed als man had  geprobeerd een voetbalstadion binnen te komen om haar favoriete ploeg Esteghlal te zien spelen. Het Blauwe meisje mag niet vergeten worden. Wij moeten haar stem nooit door de loop van de tijd laten verdwijnen. Dat is wat afgelopen weken door journalisten en activisten werd geroepen. Maar zij weten ook dat het Blauwe Meisje niet de eerste en niet de laatste persoon zal zijn

Mijn oude ik

Laatst was ik bij een bijeenkomst ter ere van de verjaardag van een bekende Iraanse poëet. Daar kwam ik mijzelf tegen; mijn oude ik van zo’n twintig jaar geleden. Ik woonde toen nog niet zo lang in Nederland en was nog nooit op een Nederlandse verjaardag geweest. Totdat ik door een medestudent werd uitgenodigd. Mijn beeld van verjaardagen was gebaseerd op Iraanse verjaardagsfeesten. Daar gaat men meestal uit zijn dak. Op zo’n feest wordt massaal gegeten, gedronken en gedanst. Iedereen is feestelijk gekleed. Je komt niet op een Iraanse verjaardag in je oude spijkerbroek, op gympies, of in een jurk

De moderne schrijver

De meeste mensen verbeelden de moderne schrijver als iemand die met haar pen heel makkelijk haar hart kan luchten. Zonder enige moeite produceert zij de mooiste teksten, of het nu achter op een briefkaart is, of in de krant. Een hedendaagse auteur moet even gemakkelijk voor haar eigen website schrijven, haar mening delen op sociale media en aan haar roman werken, terwijl zij tussendoor werkt aan teksten voor optredens hier en daar of een toespraak voor de volgende literaire avond. Zij moet kennis hebben van de literaire wereld en van de politiek en de wereld om haar heen. En dit

Oorlog

Op een zonnige middag zat ik in de vensterbank van onze woonkamer zoals gewoonlijk naar buiten te kijken. Een stel jongens speelde een potje voetbal. Het schemerde al en de straatverlichting sprong aan. Ik hoorde het geroezemoes van de stad die aan mijn voeten lag. Een mengeling van lekkere avondmalen van de buren vulde mijn neus, toen ik het hoorde. Een enorm gegrom. Een geluid dat als een monster naar voren schoof, schuddend, rillend en schreeuwend. Na een enorme knal viel ik van de vensterbank. Daarna klonken nog drie knallen. Of vier, of meer. Het ging heel vlug. Even zag

Een andere ik

Een goede vriend vertelt dat hij buiten zijn huwelijk een relatie heeft. Hij heeft twee kinderen en wil ondanks zijn buitenechtelijke relatie een goede vader zijn voor zijn twee zonen. Een vriendin gaat scheiden. Zij heeft haar man betrapt met een andere vrouw. Na vijfentwintig jaar huwelijk en twee volwassen kinderen, is hun huwelijk in een woestijn beland. (more…)

Niks doen

Het is weer vakantie. Een tijd waarin je verplicht bent om je dag te vullen met ‘iets leuks doen’. Ik ben nog niet lang genoeg in Nederland om te kunnen beoordelen of dit iets van deze tijd is of van alle tijden. Maar dat laatste lijkt mij sterk. Ik neem aan dat vroeger ook in Nederland de vakantieperioden minder hectisch waren. Dat men genoegen nam met een paar dagen helemaal niks doen. Tegenwoordig betekent ‘niks doen’ dat je juist iets moet doen. Je moet je vrije momenten volproppen met visites, dit kopen, dat bezichtigen, zus beleven, zo beproeven, hierin verzinken,

Jouw land, mijn land

Op een hoogte van duizend meter boven de zeespiegel, daar waar door overstromingen dorpen, wegen en bruggen zijn vernield. Waar duizenden jaren oude monumenten, beelden en oude wandgravures zijn weggespoeld. Waar het graf van koning Jamshid, Persepolis en een van de oudste bazaars ter wereld werden bedolven onder de modder. Waar de eerste gewelfde grafkamer uit de geschiedenis van Elam (1500-1300 v. Chr.) door het natuurgeweld getroffen is. Waar de jaaroogst van boeren, tapijten geknoopt door jonge meisjes en het vee van het hele dorp, werden weggevoerd door modderstromen. Waar 700 jaar oude bomen zijn ontworteld. Waar men tot nu

Paarse hyacint

Mijn buurvrouw noteert alles in haar agenda. Soms maakt ze een tekening bij een afspraak, zodat ze later met één blik weet wat ze moet doen. Behalve afspraken, noteert ze ook de uitverkoop, veilingen, open dagen, en elke jaarwisseling die door iemand in de wijk eventueel gevierd zou kunnen worden. Daar zit die van mij ook tussen, vergezeld door een tekening van een paarse hyacint. Op een geheimzinnig tijdstip, ergens tussen 21 en 22 maart, valt de Perzische jaarwisseling. Iraniërs over de hele wereld kunnen van te voren op de Perzische kalender lezen op welke dag en tijd de komende