Home > Firoozeh Farjadnia

Onaantastbare mensen

Net als in Nederland werd in Iran de ernst van het virus lange tijd ontkend, schrijft Firoozeh Farjadnia. 'Er waren mannen die voor de camera het grafraamwerk likten van het mausoleum dat door honderden mensen was aangeraakt, om zo te laten zien dat geen virus ze kon aantasten.' Het coronavirus was nog heel ver weg van de Nederlandse bodem toen ik slechte berichten uit Iran hoorde. Terwijl alle andere landen in Azië maatregelen hadden genomen om de verspreiding van het virus tegen te gaan, gingen de passagiersvluchten vanuit Chinese steden als Wuhan en Shanghai naar Teheran zonder controle en quarantaine

De geboorte van een nieuwe dag. Een paasgedachte.

Het Perzische nieuwjaar en ons paasfeest is normaal gesproken een viering van een nieuw begin. Dit jaar is dat lastig, merkt Firoozeh. 'Ik voel dat de natuur zich heeft afgekeerd van de mens. Hoe kan ik de kleurige lente vieren met zoveel doden en zieken?' Toen ik nog op school zat, begonnen wij begin maart met het aftellen van de dagen tot het Perzische nieuwjaar. Dat deden wij dagelijks, met veel vreugde, door met telkens een andere kleur krijt de datum aan te geven in een hoekje van het schoolbord.  Maar nu, ver van mijn schooldagen, ver van mijn land

Toiletpapier

Firoozeh Farjadnia begrijpt niks van het hamstergedrag van de Nederlanders. In Iran doet niemand dat. 'Kennelijk ben ik toch nog niet goed ingeburgerd.' Op donderdag 12 maart kondigde het crisisteam aan dat alle evenementen met meer dan 100 mensen zouden worden afgelast tot 1 juni. De schappen met wc-papier en pasta waren op vrijdag 13 maart in veel winkels leeg. Hamsteren is écht niet nodig, benadrukte premier Rutte vrijdagmiddag nog maar eens. 'Stop ermee.' Vrijdag 13 maart19:30 krijg ik een mail van Albert Heijn met als titel: ‘Belangrijk nieuwsbericht’. Elke week stuurt de supermarkt mij een mail met de nieuwe

‘Lieve Firoozeh, mag ik in Europa wel sportvrouw zijn?’

Schrijfster Firoozeh Farjadnia vluchtte 25 jaar geleden uit Iran. Nu vragen landgenoten haar om advies. Op OneWorld beantwoordt ze hun brieven. ‘Zal ik daar, in Europa, wel in alle vrijheid kunnen leven, sporten en genieten?’ Foto: Oneworld.nl In mijn mailbox verschijnt een brief. De naam van de afzender komt me bekend voor. Ik zoek haar op internet op. Neda* is een bekende Iraanse vechtsporter, die veel prijzen in binnen- en buitenland heeft gewonnen. Ze schrijft: ‘Als klein meisje begon ik met vechtsport. Zowel mijn moeder als mijn coach geloofde in mijn talenten en stimuleerde me. Maar dat was van korte

‘Lieve Firoozeh, moet ik ook wegvluchten uit Iran?’

Schrijfster Firoozeh Farjadnia vluchtte met haar zoontje uit Iran naar Nederland. Nu, 25 jaar later, vragen landgenoten haar om advies. Op OneWorld beantwoordt ze hun brieven. ‘Doet het minder pijn als je alles achterlaat?’ Lieve Firoozeh, Ik schrijf je in de hoop dat jij mij hoort. Ik ben een van die miljoenen jongeren in Iran wier stem nergens wordt gehoord. In een land waar ons altijd de mond gesnoerd wordt, zelfs als wij het uitschreeuwen van pijn. En ja, pijn hebben we. Pijn om in ons rijke land kinderen uit de vuilnisbak te zien eten. Pijn om ouderen dakloos te

Wij spelen thuis

‘Vluchten,’ zei ik tegen mijzelf en ik trok mijn zoekschoenen aan, op weg naar wat er achter de grijze horizon gelegen zou zijn. Ver van alles wat voor mij ooit vertrouwd en vanzelfsprekend was. Ver van alles wat mij met stevige draden aan mijn huis bond. Zoekend naar mijn huis, raakte ik thuisloos. In mijn zoektocht verloor het huis eerst zijn muren en fundering. Dat was wat een revolutie, gevolgd door een oorlog, met mij deed. Of wat ik met mijzelf deed, in de nasleep van dit alles. Het huis dat de oorlog had overleefd. Het huis dat de koude, stilte

Een gesanctioneerd regime met moderne wapens

Het geweld is onmenselijk. Het geweld waarmee de Revolutionaire Garde in Iran de demonstranten te lijf gaat. De wapens waarmee zij hun landgenoten vermoorden zijn van het nieuwste model. De auto’s en motoren die zij bij hun achtervolgingen gebruiken zijn verschrikkelijk snel. De beeld- en geluidsapparatuur die zijn bij hun opsporing gebruiken, is supermodern. Niks van dit alles is gemaakt in Iran. Hoe en door wie wordt het regime bij hun terreuracties tegen hun eigen volk gesteund? De gemiddelde Iraniër moet al vier decennia lang genoegen nemen met een tekort aan alles. Dit wordt veroorzaakt door een verziekt economisch systeem,

Win-winsituatie

Negenendertig doden in vrachtwagencontainer in Engeland. Negenendertig doden bij een luchtaanval in Noord-Syrië. Misschien was het alleen het gelijke aantal doden dat mijn aandacht trok. Maar het zette mij aan het denken over de reden waarom deze mensen om het leven zijn gekomen, en over de dader. Het aantal slachtoffers van die dader is veel meer dan twee keer negenendertig doden. Er komen zelfs dagelijks doden bij — Koerden die in het Midden-Oosten van het leven worden beroofd omdat zij rijkdom bezitten die hen tot nu toe alleen ellende heeft bezorgd. Door de olievelden onder hun voeten, is het hen

Een land tussen het prikkeldraad

Zoekend naar het juiste huisnummer, vielen de gele en witte letters op de gevel mij op: ‘Boost Transvaal’. Hier moest ik inderdaad zijn, maar toch bleef ik van een afstand kijken naar de mensen die het gebouw in en uit liepen. Naar de met reclames volgeplakte ramen en de kruidengeur die door de geopende ramen naar buiten stroomde. Binnen leek het gezellig, warm en vooral druk te zijn, maar tegelijkertijd angstaanjagend door al de onbekende gezichten, vreemde talen en geuren. Op de stoep stonden jongens van diverse pluimage in groepjes te roken en te babbelen. Dit maakte de drempel om

Symbolische acties

Hoeveel wapens heeft turkije (de kleine letter t is een bewuste keuze) nodig om een stad te vernietigen? De militaire invasie van turkije in Noord-Syrië is een week oud. Er zijn honderden doden gevallen en honderdduizenden mensen ontheemd. Er is sprake van een humanitaire ramp, maar de EU komt niet verder dan halfzachte sancties. De droom van een Koerdische democratische staat, die na jaren van uitzichtloosheid eindelijk was opgebloeid, is verwoest. De Koerdisch-Syrische politica Hevrin Khalaf, secretaris-generaal van de partij Toekomst Syrië, is zonder proces in de woestijn vermoord. Het is een boodschap van de patriarchale turkse regering: wij hebben