Home > Firoozeh Farjadnia

Toiletpapier

Firoozeh Farjadnia begrijpt niks van het hamstergedrag van de Nederlanders. In Iran doet niemand dat. 'Kennelijk ben ik toch nog niet goed ingeburgerd.' Op donderdag 12 maart kondigde het crisisteam aan dat alle evenementen met meer dan 100 mensen zouden worden afgelast tot 1 juni. De schappen met wc-papier en pasta waren op vrijdag 13 maart in veel winkels leeg. Hamsteren is écht niet nodig, benadrukte premier Rutte vrijdagmiddag nog maar eens. 'Stop ermee.' Vrijdag 13 maart19:30 krijg ik een mail van Albert Heijn met als titel: ‘Belangrijk nieuwsbericht’. Elke week stuurt de supermarkt mij een mail met de nieuwe

‘Lieve Firoozeh, mag ik in Europa wel sportvrouw zijn?’

Schrijfster Firoozeh Farjadnia vluchtte 25 jaar geleden uit Iran. Nu vragen landgenoten haar om advies. Op OneWorld beantwoordt ze hun brieven. ‘Zal ik daar, in Europa, wel in alle vrijheid kunnen leven, sporten en genieten?’ Foto: Oneworld.nl In mijn mailbox verschijnt een brief. De naam van de afzender komt me bekend voor. Ik zoek haar op internet op. Neda* is een bekende Iraanse vechtsporter, die veel prijzen in binnen- en buitenland heeft gewonnen. Ze schrijft: ‘Als klein meisje begon ik met vechtsport. Zowel mijn moeder als mijn coach geloofde in mijn talenten en stimuleerde me. Maar dat was van korte

‘Lieve Firoozeh, moet ik ook wegvluchten uit Iran?’

Schrijfster Firoozeh Farjadnia vluchtte met haar zoontje uit Iran naar Nederland. Nu, 25 jaar later, vragen landgenoten haar om advies. Op OneWorld beantwoordt ze hun brieven. ‘Doet het minder pijn als je alles achterlaat?’ Lieve Firoozeh, Ik schrijf je in de hoop dat jij mij hoort. Ik ben een van die miljoenen jongeren in Iran wier stem nergens wordt gehoord. In een land waar ons altijd de mond gesnoerd wordt, zelfs als wij het uitschreeuwen van pijn. En ja, pijn hebben we. Pijn om in ons rijke land kinderen uit de vuilnisbak te zien eten. Pijn om ouderen dakloos te

Wij spelen thuis

‘Vluchten,’ zei ik tegen mijzelf en ik trok mijn zoekschoenen aan, op weg naar wat er achter de grijze horizon gelegen zou zijn. Ver van alles wat voor mij ooit vertrouwd en vanzelfsprekend was. Ver van alles wat mij met stevige draden aan mijn huis bond. Zoekend naar mijn huis, raakte ik thuisloos. In mijn zoektocht verloor het huis eerst zijn muren en fundering. Dat was wat een revolutie, gevolgd door een oorlog, met mij deed. Of wat ik met mijzelf deed, in de nasleep van dit alles. Het huis dat de oorlog had overleefd. Het huis dat de koude, stilte

Een gesanctioneerd regime met moderne wapens

Het geweld is onmenselijk. Het geweld waarmee de Revolutionaire Garde in Iran de demonstranten te lijf gaat. De wapens waarmee zij hun landgenoten vermoorden zijn van het nieuwste model. De auto’s en motoren die zij bij hun achtervolgingen gebruiken zijn verschrikkelijk snel. De beeld- en geluidsapparatuur die zijn bij hun opsporing gebruiken, is supermodern. Niks van dit alles is gemaakt in Iran. Hoe en door wie wordt het regime bij hun terreuracties tegen hun eigen volk gesteund? De gemiddelde Iraniër moet al vier decennia lang genoegen nemen met een tekort aan alles. Dit wordt veroorzaakt door een verziekt economisch systeem,

Win-winsituatie

Negenendertig doden in vrachtwagencontainer in Engeland. Negenendertig doden bij een luchtaanval in Noord-Syrië. Misschien was het alleen het gelijke aantal doden dat mijn aandacht trok. Maar het zette mij aan het denken over de reden waarom deze mensen om het leven zijn gekomen, en over de dader. Het aantal slachtoffers van die dader is veel meer dan twee keer negenendertig doden. Er komen zelfs dagelijks doden bij — Koerden die in het Midden-Oosten van het leven worden beroofd omdat zij rijkdom bezitten die hen tot nu toe alleen ellende heeft bezorgd. Door de olievelden onder hun voeten, is het hen

Een land tussen het prikkeldraad

Zoekend naar het juiste huisnummer, vielen de gele en witte letters op de gevel mij op: ‘Boost Transvaal’. Hier moest ik inderdaad zijn, maar toch bleef ik van een afstand kijken naar de mensen die het gebouw in en uit liepen. Naar de met reclames volgeplakte ramen en de kruidengeur die door de geopende ramen naar buiten stroomde. Binnen leek het gezellig, warm en vooral druk te zijn, maar tegelijkertijd angstaanjagend door al de onbekende gezichten, vreemde talen en geuren. Op de stoep stonden jongens van diverse pluimage in groepjes te roken en te babbelen. Dit maakte de drempel om

Symbolische acties

Hoeveel wapens heeft turkije (de kleine letter t is een bewuste keuze) nodig om een stad te vernietigen? De militaire invasie van turkije in Noord-Syrië is een week oud. Er zijn honderden doden gevallen en honderdduizenden mensen ontheemd. Er is sprake van een humanitaire ramp, maar de EU komt niet verder dan halfzachte sancties. De droom van een Koerdische democratische staat, die na jaren van uitzichtloosheid eindelijk was opgebloeid, is verwoest. De Koerdisch-Syrische politica Hevrin Khalaf, secretaris-generaal van de partij Toekomst Syrië, is zonder proces in de woestijn vermoord. Het is een boodschap van de patriarchale turkse regering: wij hebben

Hoe brengen we de vluchtelingencrisis onder de aandacht?

Op 3 oktober 2013 verdronken voor de kust van het Italiaanse eiland Lampedusa honderden kinderen en volwassenen tijdens hun vlucht uit een land waar hun leven in gevaar was.  Zes jaar later, op de zelfde dag, organiseerde Stichting We Gaan Ze Halen in Amsterdam het Capital Event #Netherlands. Het evenement werd gelijktijdig georganiseerd in andere Europese hoofdsteden, als onderdeel van een campagne en bijbehorende petitie om van 3 oktober de ‘European Day of Memory and Welcome’ te maken. De petitie zal worden aangeboden aan het Europees Parlement en de Europese Commissie. De campagne komt voort uit de behoefte van landen

Een vlam tegen vergeetachtigheid

Sahar Khodayari, ook bekend als het ‘Blauwe meisje’, was een Iraanse vrouw die zichzelf in brand stak voor het islamitische Revolutionaire Hof van Teheran. Zij was veroordeeld tot zes maanden celstraf omdat zij verkleed als man had  geprobeerd een voetbalstadion binnen te komen om haar favoriete ploeg Esteghlal te zien spelen. Het Blauwe meisje mag niet vergeten worden. Wij moeten haar stem nooit door de loop van de tijd laten verdwijnen. Dat is wat afgelopen weken door journalisten en activisten werd geroepen. Maar zij weten ook dat het Blauwe Meisje niet de eerste en niet de laatste persoon zal zijn