Home > Goran Trkulja

Protesten in Belgrado

Al maandenlang komen iedere zaterdag duizenden mensen in Belgrado en andere grote steden van Servië bijeen om te protesteren tegen president Vučić. Ze hebben de president een deadline gesteld die aanstaande zaterdag 13 april afloopt. Deze luidt: pak je spullen en vertrek. Dat meldt een vereniging van oppositiepartijen (de Bond voor Servië) die samen met enkele burgerbewegingen de protesten aanvoert. De belangrijkste eisen die zaterdag gesteld gaan worden zijn het ontslag van de president, de premier en de voorzitter van het parlement. Daarnaast eisen de demonstranten de bevrijding van de media uit handen van mediatycoons die zich achter de macht hebben

Woede en verdriet verenigen het land

“Mijn lieve David, mijn dierbaarste, onze lieve David, onze dierbaarste”. Met deze woorden begint Davor Dragičević iedere avond sinds 26 maart zijn toespraak op het centrale plein in Banja Luka, een stad in Bosnië. Achter hem staat steevast een groep vrienden van zijn zoon David, allemaal gekleed in witte T-shirts met zijn foto: David met zonnebril en dreadlocks en de woorden “Pravda za Davida”  (Gerechtigheid voor David). Op het plein verzamelt zich iedere avond om half acht een menigte, soms enkele tientallen, soms wel een paar honderd mensen. David Dragičević (21) is in de nacht van 17 op 18 maart

Kleine Mo

Tien jaar nadat een Arabische leerling van Goran Trkulja de jeugdinrichting was ontvlucht, komt hij hem tijdens een fietstocht weer tegen. Met een mooie boodschap.   Na het eten met vrienden in 's Hertogenbosch fietsen mijn vrouw en ik terug naar huis. Op de weg naast het fietspad haalt een nieuwe zwarte Audi ons langzaam in. De zijruit gaat open. Een jonge man met Arabisch gezicht roept iets naar mij, maar ik versta hem niet. Ik stap van mijn fiets af. De Audi stopt ook. Nu hoor ik de man wel. -Meneer, hebt u ooit in O. gewerkt? Zijn gezicht

Krantenbezorger op slippers (… of een Eritrëer op weg naar integratie)

Goed stuk? Doneer via Katalysis! Vijf dagen hielp Goran Trkulja een jonge Eritrese vluchteling kranten te bezorgen. Anderhalf jaar later volgt de jongen een opleiding aan het ROC en werkt bij een restaurant. Het verhaal van een succesvolle integratie.    Het beeld van de eerste ontmoeting met mijn mentor jongen Abide* uit Eritrea zal ik nooit vergeten. Hij stond daar op het station in 's Hertogenbosch naast een grote reiskoffer en een paar AH-tassen, samen met zijn landgenoot. Als ik naast hem sta, geeft Abide me zijn telefoon om met zijn voogd te praten. De vrouw aan de andere kant