Home > Rabiaa Abdullah

Ik koos niet om een vluchteling te zijn

Jullie die in vrijheid leven en dat willen voor de hele wereld. Wij wisten wat de mensenrechten zijn in jullie mooie land. Jullie houden niet van discriminatie op geslacht, huidskleur, taal en religie. Ik zal mijn verhaal niet vertellen, want jullie kennen het verhaal van de oorlog, die wij hebben beleefd en wat ons heeft beroofd van alles. Gewoon omdat we vrede en vrijheid wilden, zoals jullie die hebben. Zij is een meisje dat hier woont, ik ontmoette haar en ik luisterde naar haar verhaal en dat greep me aan: ik ben een meisje in de lente van mijn leven.

Plots worden wíj het gesprek van de dag

Goed artikel? Doneer aan RFG Magazine met de donatiebutton onderaan! Onder een spervuur van kogels en dekens van bommen verlaten we in maart 2013 Aleppo, een stad in het noordwesten van Syrië, en trekken we van het ene huis naar het andere met onze laatste spullen in kleine koffers. Op de vlucht voor het Syrische regime, dat de Arabische Lente niet wil laten bloeien. In onze armen een pasgeboren kind op weg naar een land zonder naam, zonder zonlicht en zonder warmte. Ons kind heeft geen stabiele plek in die overvolle huizen. Op zijn kleine gezicht is plaats voor veel

Essay: “Het is genoeg voor mij dat mijn zoon de pijn van de oorlog niet kent”

Ik herinner me lang geleden, dat ik geen vluchteling was. Ik was, en vele mensen met mij, woonachtig in eenvoudige huizen, die kleine kamers bevatten en in die kamers hadden wij heel mooie dagen. Wij hadden kleine balkons. Het was allemaal niet zo georganiseerd. En vanaf die balkons keek je naar kleine smalle straatjes. Vanaf het balkon zagen we de zon en de vrede en ademden wij de ochtend in en de liedjes die op straat werden gezongen. En hier begint onze dag. Bruisende levendigheid Wij begonnen 's ochtends met ons eenvoudige leven. Dit huis was ons kleine land. En