Home > Binnenland

#BlackLivesMatter, editie NL. Waarom ik als zwarte nieuwkomer niet weet of ik moet huilen of juichen.

In Nederland ontkent het ene kamp het bestaan van racisme in zijn geheel, terwijl vanuit het andere kamp mensen onder druk worden gezet om antiracismedemonstraties bij te wonen. Zwarte mensen schieten hier weinig mee op. Zolang alleen al het noemen van het woord ‘racisme’ zorgt voor een verdere verwijdering tussen bevolkingsgroepen, zal er niets veranderen.   Het lijkt in dit land onmogelijk om het bestaan van racisme te benoemen. Zelfs deze eenvoudige constatering kan aanleiding geven tot verdere ontkenningen, getouwtrek over semantiek en contraproductief geklets over wie ik wel niet ben om dit zeggen en wat mijn politieke overtuiging is.

Een schouderklopje is goedkoper dan geld

Hoe lang zijn we al in lockdown? Acht jaar, acht maanden, acht weken…  Ik ben onverklaarbaar moe, voel pijntjes overal in mijn lichaam, ik word steeds magerder. Toen ik mijn huisarts belde hoopte ik stiekem op de diagnose ‘corona’. Want dan was het duidelijk, het is erop of eronder. Maar nee, het is geen corona verklaarde mijn huisarts: 'Jij bent down, zoals iedereen.' Heel even voelde het beter. Ik ben lekker zoals iedereen. Spannend, maar ook geruststellend. Lang geleden, toen de fysieke vrijheid en nabijheid van de dierbare een impliciete aanname was, was ik onbelemmerd bezig met een nieuwe film.

Jemenieten helpen Nederland in strijd tegen corona

Jemenitische jongeren delen latex handschoenen uit op het Centraal Station in Amsterdam. Ze zijn zelf ontsnapt aan een bloedig conflict en willen nu helpen om Nederland veilig te houden. Het is een van de initiatieven van Jemenieten in Nederland in de confrontatie met het coronavirus. Honderden Jemenieten kwamen naar Nederland op zoek naar veiligheid als gevolg van het bloedige conflict dat in hun land al meer dan vijf jaar aan de gang is. Ze zoeken nu contact met hun gemeenten en met organisaties zoals het Rode Kruis om vrijwilligerswerk te doen en bij te dragen aan het bestrijden van de

De geboorte van een nieuwe dag. Een paasgedachte.

Het Perzische nieuwjaar en ons paasfeest is normaal gesproken een viering van een nieuw begin. Dit jaar is dat lastig, merkt Firoozeh. 'Ik voel dat de natuur zich heeft afgekeerd van de mens. Hoe kan ik de kleurige lente vieren met zoveel doden en zieken?' Toen ik nog op school zat, begonnen wij begin maart met het aftellen van de dagen tot het Perzische nieuwjaar. Dat deden wij dagelijks, met veel vreugde, door met telkens een andere kleur krijt de datum aan te geven in een hoekje van het schoolbord.  Maar nu, ver van mijn schooldagen, ver van mijn land

Gebroken spiegels in het Wertheimpark

We kunnen het niet eens voorstellen dat er op een zonnige dag, de blauwe hemel helemaal helder, rustig en vreedzaam, in kleine stukken gebroken en gekrast wordt. Net als een gebroken blauwe spiegel. Deze verbeelding lijkt mij vrij bizar. Toen ik voor het eerst naast het indrukwekkende monument van Jan Wolkers in het Wertheimpark in Amsterdam stond en boven op het monument las: “Nooit Meer Auschwitz”, zag ik inderdaad die talloze krassen op de blauwe hemel en zijn weerspiegeling op de “Gebroken Spiegels” van Jan Wolkers. Het Auschwitzmonument symboliseert een gebroken hemel, die in zijn onmacht een stilte getuige was

Vier haltes lopen

Een mooi meisje, vier jaar oud of misschien net vijf geworden. Met lange, versierde staartjes. Het is een zonnige middag in Amsterdam West. Zij loopt voor mij en achter haar mama aan. Ik moet nog vier haltes lopen. Ik wist niet dat vandaag het openbaar vervoer zou gaan staken. Ik loop achter het meisje aan op de stoep. Plotseling dringt het tot me door dat haar moeder, die een paar meter vooruitloopt, aan het schreeuwen is. Ik zie haar moeders gezicht niet helemaal, maar weet dat zij vast erg gespannen is en haar dochter, die achter haar aanloopt en zich

Our Footsteps: refugees and migrants on stage

Roberto Bacchilega is a theatre maker. He started his work as a very young actor in Italy with Teatro Due Mondi. Since 2001 he works as an independent theatre maker in Amsterdam. Bacchilega has always been interested in an alternative way to perform, showing an unusual and unconventional, sometimes political way to produce a narrative. As such he organized a theatre group with refugees, asylum seekers, migrants and Dutch people, producing a theatre performance, named Our Footsteps. Soon they will perform in Amsterdam again. What is Our Footsteps?  Our Footsteps is a theatre performance born from the urgency of showing

Partij van Verdachtmaking

Op de website van RTL Nieuws viel op 27 maart 2019 te lezen: “Het wetenschappelijk bureau van Forum voor Democratie roept sinds vorige week leerlingen en andere betrokkenen in het onderwijs op om voorbeelden van ‘linkse indoctrinatie’ te melden bij de partij.” Toen ik dat las werd ik opeens erg bang. Het zorgde voor een aantal flashbacks en trieste herinneringen. Ooit was ik docent in mijn geboorteland Iran. Ik weet heel goed hoe dit soort verdachtmakingen werken en wat de gevolgen ervan kunnen zijn. Tegelijkertijd herinner ik me dat in Nederland mensen, en in dit geval docenten, gelukkig niet vanwege hun politieke opvattingen of

Bosnische Sinterklaas

Ik ben Nederlands. Ik ben Nederlands. Ik ben Nederlands. Nee, het gaat niet echt! Ik ben Nederlands. Ik ben Nederlands... Het komt gewoon niet lekker uit mijn keel. Elk woord klinkt als een echo. En dat na 25 jaar in Nederland gewoond te hebben! Dat is langer dan dat ik hier niet gewoond heb. Waarom voel ik me dan nog niet Nederlands!?! Betekent dit dat ik ondankbaar ben? Of dat ik niet het beste voor heb met Nederland? Of dat ik het niet prettig vind om in Nederland te wonen? Allemaal niet waar! Onlangs heb ik begrepen dat Nederland belangrijker

Mahtab, haar nieuwe land en minister Blok

Na lange tijd kom ik Mahtab, die ik een paar keer heb ontmoet op Iraanse feesten, weer tegen in een café. Ze zit net als andere studenten achter haar laptop. Ik weet dat ze net met een masteropleiding is begonnen. Ze zit te werken maar zodra ze me ziet, nodigt ze me uit om samen een kop koffie te drinken en bij te praten. Ik vraag naar haar studie en het leven hier: ik ben nieuwsgierig naar haar mening over en belevenissen in haar nieuwe land. Mahtab kwam vier jaar gelden uit Iran naar Nederland. Na de asielprocedure begon ze