Home > Column

Win-winsituatie

Negenendertig doden in vrachtwagencontainer in Engeland. Negenendertig doden bij een luchtaanval in Noord-Syrië. Misschien was het alleen het gelijke aantal doden dat mijn aandacht trok. Maar het zette mij aan het denken over de reden waarom deze mensen om het leven zijn gekomen, en over de dader. Het aantal slachtoffers van die dader is veel meer dan twee keer negenendertig doden. Er komen zelfs dagelijks doden bij — Koerden die in het Midden-Oosten van het leven worden beroofd omdat zij rijkdom bezitten die hen tot nu toe alleen ellende heeft bezorgd. Door de olievelden onder hun voeten, is het hen

Een land tussen het prikkeldraad

Zoekend naar het juiste huisnummer, vielen de gele en witte letters op de gevel mij op: ‘Boost Transvaal’. Hier moest ik inderdaad zijn, maar toch bleef ik van een afstand kijken naar de mensen die het gebouw in en uit liepen. Naar de met reclames volgeplakte ramen en de kruidengeur die door de geopende ramen naar buiten stroomde. Binnen leek het gezellig, warm en vooral druk te zijn, maar tegelijkertijd angstaanjagend door al de onbekende gezichten, vreemde talen en geuren. Op de stoep stonden jongens van diverse pluimage in groepjes te roken en te babbelen. Dit maakte de drempel om

Een vlam tegen vergeetachtigheid

Sahar Khodayari, ook bekend als het ‘Blauwe meisje’, was een Iraanse vrouw die zichzelf in brand stak voor het islamitische Revolutionaire Hof van Teheran. Zij was veroordeeld tot zes maanden celstraf omdat zij verkleed als man had  geprobeerd een voetbalstadion binnen te komen om haar favoriete ploeg Esteghlal te zien spelen. Het Blauwe meisje mag niet vergeten worden. Wij moeten haar stem nooit door de loop van de tijd laten verdwijnen. Dat is wat afgelopen weken door journalisten en activisten werd geroepen. Maar zij weten ook dat het Blauwe Meisje niet de eerste en niet de laatste persoon zal zijn

Mijn oude ik

Laatst was ik bij een bijeenkomst ter ere van de verjaardag van een bekende Iraanse poëet. Daar kwam ik mijzelf tegen; mijn oude ik van zo’n twintig jaar geleden. Ik woonde toen nog niet zo lang in Nederland en was nog nooit op een Nederlandse verjaardag geweest. Totdat ik door een medestudent werd uitgenodigd. Mijn beeld van verjaardagen was gebaseerd op Iraanse verjaardagsfeesten. Daar gaat men meestal uit zijn dak. Op zo’n feest wordt massaal gegeten, gedronken en gedanst. Iedereen is feestelijk gekleed. Je komt niet op een Iraanse verjaardag in je oude spijkerbroek, op gympies, of in een jurk

Shamima Bagum and the media 

Weirdly we see some nonsense as the ISIS' bride Shamima Bagum and her baby argument on the mainstream media and across the world. Shamima Bagum, who originates from Bangladesh and became a British citizen, is one of the most argued phenomenons on the UK for last couple of months. She left the UK and joined ISIS forces in Syria in 2015. Needless to say, she fought for the caliphate and supported ISIS pretty actively. When she wanted to return to the UK, the commotion started. Some argued that she deserves a new chance towards a new beginning. Others think she

De moderne schrijver

De meeste mensen verbeelden de moderne schrijver als iemand die met haar pen heel makkelijk haar hart kan luchten. Zonder enige moeite produceert zij de mooiste teksten, of het nu achter op een briefkaart is, of in de krant. Een hedendaagse auteur moet even gemakkelijk voor haar eigen website schrijven, haar mening delen op sociale media en aan haar roman werken, terwijl zij tussendoor werkt aan teksten voor optredens hier en daar of een toespraak voor de volgende literaire avond. Zij moet kennis hebben van de literaire wereld en van de politiek en de wereld om haar heen. En dit

Oorlog

Op een zonnige middag zat ik in de vensterbank van onze woonkamer zoals gewoonlijk naar buiten te kijken. Een stel jongens speelde een potje voetbal. Het schemerde al en de straatverlichting sprong aan. Ik hoorde het geroezemoes van de stad die aan mijn voeten lag. Een mengeling van lekkere avondmalen van de buren vulde mijn neus, toen ik het hoorde. Een enorm gegrom. Een geluid dat als een monster naar voren schoof, schuddend, rillend en schreeuwend. Na een enorme knal viel ik van de vensterbank. Daarna klonken nog drie knallen. Of vier, of meer. Het ging heel vlug. Even zag

Een andere ik

Een goede vriend vertelt dat hij buiten zijn huwelijk een relatie heeft. Hij heeft twee kinderen en wil ondanks zijn buitenechtelijke relatie een goede vader zijn voor zijn twee zonen. Een vriendin gaat scheiden. Zij heeft haar man betrapt met een andere vrouw. Na vijfentwintig jaar huwelijk en twee volwassen kinderen, is hun huwelijk in een woestijn beland. (more…)

Niks doen

Het is weer vakantie. Een tijd waarin je verplicht bent om je dag te vullen met ‘iets leuks doen’. Ik ben nog niet lang genoeg in Nederland om te kunnen beoordelen of dit iets van deze tijd is of van alle tijden. Maar dat laatste lijkt mij sterk. Ik neem aan dat vroeger ook in Nederland de vakantieperioden minder hectisch waren. Dat men genoegen nam met een paar dagen helemaal niks doen. Tegenwoordig betekent ‘niks doen’ dat je juist iets moet doen. Je moet je vrije momenten volproppen met visites, dit kopen, dat bezichtigen, zus beleven, zo beproeven, hierin verzinken,

Jouw land, mijn land

Op een hoogte van duizend meter boven de zeespiegel, daar waar door overstromingen dorpen, wegen en bruggen zijn vernield. Waar duizenden jaren oude monumenten, beelden en oude wandgravures zijn weggespoeld. Waar het graf van koning Jamshid, Persepolis en een van de oudste bazaars ter wereld werden bedolven onder de modder. Waar de eerste gewelfde grafkamer uit de geschiedenis van Elam (1500-1300 v. Chr.) door het natuurgeweld getroffen is. Waar de jaaroogst van boeren, tapijten geknoopt door jonge meisjes en het vee van het hele dorp, werden weggevoerd door modderstromen. Waar 700 jaar oude bomen zijn ontworteld. Waar men tot nu