Home > Column

De moderne schrijver

De meeste mensen verbeelden de moderne schrijver als iemand die met haar pen heel makkelijk haar hart kan luchten. Zonder enige moeite produceert zij de mooiste teksten, of het nu achter op een briefkaart is, of in de krant. Een hedendaagse auteur moet even gemakkelijk voor haar eigen website schrijven, haar mening delen op sociale media en aan haar roman werken, terwijl zij tussendoor werkt aan teksten voor optredens hier en daar of een toespraak voor de volgende literaire avond. Zij moet kennis hebben van de literaire wereld en van de politiek en de wereld om haar heen. En dit

Oorlog

Op een zonnige middag zat ik in de vensterbank van onze woonkamer zoals gewoonlijk naar buiten te kijken. Een stel jongens speelde een potje voetbal. Het schemerde al en de straatverlichting sprong aan. Ik hoorde het geroezemoes van de stad die aan mijn voeten lag. Een mengeling van lekkere avondmalen van de buren vulde mijn neus, toen ik het hoorde. Een enorm gegrom. Een geluid dat als een monster naar voren schoof, schuddend, rillend en schreeuwend. Na een enorme knal viel ik van de vensterbank. Daarna klonken nog drie knallen. Of vier, of meer. Het ging heel vlug. Even zag

Een andere ik

Een goede vriend vertelt dat hij buiten zijn huwelijk een relatie heeft. Hij heeft twee kinderen en wil ondanks zijn buitenechtelijke relatie een goede vader zijn voor zijn twee zonen. Een vriendin gaat scheiden. Zij heeft haar man betrapt met een andere vrouw. Na vijfentwintig jaar huwelijk en twee volwassen kinderen, is hun huwelijk in een woestijn beland. (more…)

Niks doen

Het is weer vakantie. Een tijd waarin je verplicht bent om je dag te vullen met ‘iets leuks doen’. Ik ben nog niet lang genoeg in Nederland om te kunnen beoordelen of dit iets van deze tijd is of van alle tijden. Maar dat laatste lijkt mij sterk. Ik neem aan dat vroeger ook in Nederland de vakantieperioden minder hectisch waren. Dat men genoegen nam met een paar dagen helemaal niks doen. Tegenwoordig betekent ‘niks doen’ dat je juist iets moet doen. Je moet je vrije momenten volproppen met visites, dit kopen, dat bezichtigen, zus beleven, zo beproeven, hierin verzinken,

Jouw land, mijn land

Op een hoogte van duizend meter boven de zeespiegel, daar waar door overstromingen dorpen, wegen en bruggen zijn vernield. Waar duizenden jaren oude monumenten, beelden en oude wandgravures zijn weggespoeld. Waar het graf van koning Jamshid, Persepolis en een van de oudste bazaars ter wereld werden bedolven onder de modder. Waar de eerste gewelfde grafkamer uit de geschiedenis van Elam (1500-1300 v. Chr.) door het natuurgeweld getroffen is. Waar de jaaroogst van boeren, tapijten geknoopt door jonge meisjes en het vee van het hele dorp, werden weggevoerd door modderstromen. Waar 700 jaar oude bomen zijn ontworteld. Waar men tot nu

Paarse hyacint

Mijn buurvrouw noteert alles in haar agenda. Soms maakt ze een tekening bij een afspraak, zodat ze later met één blik weet wat ze moet doen. Behalve afspraken, noteert ze ook de uitverkoop, veilingen, open dagen, en elke jaarwisseling die door iemand in de wijk eventueel gevierd zou kunnen worden. Daar zit die van mij ook tussen, vergezeld door een tekening van een paarse hyacint. Op een geheimzinnig tijdstip, ergens tussen 21 en 22 maart, valt de Perzische jaarwisseling. Iraniërs over de hele wereld kunnen van te voren op de Perzische kalender lezen op welke dag en tijd de komende

Moedertaal

Het is 21 februari, de internationale Dag van de Moedertaal. En ik zit hier achter mijn scherm om te schrijven. Dat is wat ik doe, schrijven. Ik schrijf in het Nederlands. De taal die niet mijn moedertaal is. Je kan zeggen dat ik er zelf voor heb gekozen. Toch gaat er geen dag voorbij zonder dat ik mij afvraag waarom ik mijzelf dit aandoe. Schrijven in een andere taal is heel anders dan schrijven in je moedertaal. Maar eerlijk gezegd weet ik niet wat mijn moedertaal is. Is die het taal van mijn moeder? De taal die ze met mij

Als het even niet meer gaat, bel ik mijn vader

Je hebt vrienden, kennissen en een gezin, maar toch voel je je alleen. Je familie leeft ver van je vandaan en je vrienden wonen overal op de wereld, behalve bij jou om de hoek. Je kan niet even op de koffie bij een vriendin om je hart te luchten. Je kan niet langs bij je moeder omdat je het even niet ziet zitten. Er is niemand die in een paar uurtjes naar je toe rijdt om je te troosten, soep of taart voor je meebrengt, je hard aan het lachen of huilen maakt. Je kan niet even na een moeilijke

Wie is de mollah?

Dit is een oproep voor de anderhalf miljoen kijkers van Wie is de mol? Waarom kijken jullie niet met mij mee naar ‘Wie is de mollah?’ Dat is veel spannender en realistischer dan WIDM. Wie is de mollah? wordt door meer dan tachtig miljoen mensen gespeeld en is overal ter wereld te volgen. Je mag meekijken in andermans huizen, op basisscholen, universiteiten en kantoren, bij winkeliers, ziekenhuizen, in het openbaar vervoer, in parken en bioscopen, bij politici thuis en zelfs bij oppositieleiders en activisten. Het is een serieus spel dat Iraniërs vandaag al officieel 40 jaar spelen. Het is veel

Asielindustrie

De asielindustrie is een industrie als alle andere. Er zijn werkgevers, werknemers en grondstoffen. Net als in andere industrieën, draait ook in de asielindustrie alles om winst op productie. Maar wat produceert de Nederlandse asielindustrie eigenlijk? Albert is ook een product van de Nederlandse asielindustrie. Helaas kwam voor hem het akkoord over het kinderpardon twintig jaar te laat. Albert is geen kind meer. Hij is al jaren geleden uit de asielindustrie gezet. Maar al is hij uitgeprocedeerd, hij loopt nog steeds rond op Nederlandse bodem. Albert haat alle anderen die hier legaal mogen blijven terwijl hij een ongewenste vreemdeling is. Hij