Home > Column

Mahtab, haar nieuwe land en minister Blok

Na lange tijd kom ik Mahtab, die ik een paar keer heb ontmoet op Iraanse feesten, weer tegen in een café. Ze zit net als andere studenten achter haar laptop. Ik weet dat ze net met een masteropleiding is begonnen. Ze zit te werken maar zodra ze me ziet, nodigt ze me uit om samen een kop koffie te drinken en bij te praten. Ik vraag naar haar studie en het leven hier: ik ben nieuwsgierig naar haar mening over en belevenissen in haar nieuwe land. Mahtab kwam vier jaar gelden uit Iran naar Nederland. Na de asielprocedure begon ze

Nederland ruikt naar koe en vreemde bloemen

In 2012 ben ik uit Syrië gevlucht voor de crisis. Ik kon alleen de noodzakelijke spullen meenemen die belangrijk waren voor mijn kinderen. Met mijn koffers reisde ik naar Egypte zonder afscheid te nemen van Damascus. Als ik nu terug kijk op dit moment, besef ik hoe zwaar en hartverscheurend deze beslissing was. Het was niet vrijwillig om zomaar opeens mijn geboorteland, herinneringen, familie, alles achter te laten. Ik moest zo snel mogelijk uit Damascus vertrekken. Door alle haast kon ik zelfs geen afscheid nemen van alle plekken in Damascus waar ik zoveel mooie herinneringen aan had. Alle stenen van

Het kind met de naam van mijn zoon

Bijna drie jaar geleden zag ik hem voor het eerst: Een kind van vijf in het kantoor van het IND in Den Bosch. Hij was aan het spelen. Toch leek hij niet op andere spelende kinderen, stotterend, zonder ouders. Het kind met dezelfde naam als mijn zoon kwam in juli 2014 naar Nederland met zijn negentienjarige oom. Onderweg hadden ze heftige dingen meegemaakt: de gevaarlijke oversteek van de grens tussen Algerije en Libië, met smokkelaars. In het konvooi kregen ze een week lang geen eten, om af te vallen. Goed idee, meenden de smokkelaars, want dan pasten er meer mensen

Naakt voor de IND

Het is zes uur ’s morgens. Het AZC van Dronten is donker en in mist gehuld, net als de bus die klaarstaat om vluchtelingen naar Ter Apel te brengen op de laatste dag van de IND-procedure om hun asielaanvraag te beoordelen. Je werd om vijf uur wakker, maar misschien heb je die nacht helemaal niet geslapen, bang om de bus te missen, of omdat je in gedachten alle antwoorden doorliep die je de afgelopen vier dagen aan je advocaat en de ondervragers hebt gegeven. Om half acht ’s morgens kom je aan in Ter Apel. Je wacht, nadat telefoon, pen en papieren en zelfs je kruiswoordpuzzel van je worden afgenomen.
Bashar al-Assad, foto: Kremlin.ru

In het hoofd van Bashar al-Assad

Zaterdagochtend slaakte president Assad een zucht van verlichting. De westerse aanval die zojuist had plaatsgevonden was beperkt, en het Westen had verklaard dat er geen verdere aanvallen zouden volgen. Donderdagavond lag dat nog anders. Het had hem angst aangejaagd. maar hij probeerde zich te beheersen en rustig te blijven. Trump leek weliswaar terug te krabbelen, maar de Britse premier May benadrukte dat Assad echt moest worden afgestraft voor de inzet van chemische wapens op de rebellenenclave Douma vorige week. Eigenlijk begrijpt hij niet waarom de westerse wereld ditmaal zo boos is. Hij doet toch niets nieuws? Ook in het verleden

Hoe de wereld toekijkt in Syrië

In de Volkskrant van 22 februari stond een foto van minister Sigrid Kaag op bezoek bij de Iraanse president Hassan Rohani. Ze draagt een lange zwarte jas. Haar schouders zijn licht gebogen, haar handen hangen krachteloos langs haar lichaam. Het gezicht is verborgen achter haar sluier. Ze staat op enkele meters afstand van de Iraanse president in een zwarte mantel. Zijn handen zijn onzichtbaar, maar zijn gezicht is wel duidelijk in beeld: hij glimlacht. De ruimte tussen beiden wordt benadrukt door de bloemen van het Perzische tapijt op de grond. Ik probeer op deze foto iets terug te vinden van het karakter van Sigrid Kaag, maar vindt niets. Zij treedt hier op als de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken, maar de foto toont een ondergeschikte houding. De foto wekt de indruk

Kleine Mo

Tien jaar nadat een Arabische leerling van Goran Trkulja de jeugdinrichting was ontvlucht, komt hij hem tijdens een fietstocht weer tegen. Met een mooie boodschap.   Na het eten met vrienden in 's Hertogenbosch fietsen mijn vrouw en ik terug naar huis. Op de weg naast het fietspad haalt een nieuwe zwarte Audi ons langzaam in. De zijruit gaat open. Een jonge man met Arabisch gezicht roept iets naar mij, maar ik versta hem niet. Ik stap van mijn fiets af. De Audi stopt ook. Nu hoor ik de man wel. -Meneer, hebt u ooit in O. gewerkt? Zijn gezicht

De twee joden in mijn huis

Misschien is het niet mijn recht om mensen in te delen naar religie. Vooral als ze dat, zoals ikzelf, niet willen of weigeren hun identiteit te beperken tot hun religieuze dimensie. Maar hier wil ik dat wel doen, want twee mensen die ik heb ontmoet, hebben me geholpen een bredere kijk op de mensheid te ontwikkelen. De eerste is een jonge Franse vrouw, de vriendin van mijn broer die in Parijs woont. Hij vertelde me dat zij samen bij mij op bezoek zouden komen. Ik voelde me onzeker toen hij vertelde dat zijn vriendin joods is. Het was de eerste

Ik hou van jou, Nederland!

Vertaling: Arthur Vreede De regen valt uit een wolk die verzadigd is van genegenheid: zo voelt het vanavond voor mij, na een koudegolf die ik van mijn leven nog nooit heb meegemaakt. Ik, die kom uit het land van de brandende zon, was mijn Nederlandse buren bijna dagelijks aan het observeren. Mijn buurvrouw staat elke ochtend op dezelfde tijd op en gaat naar haar werk. Hoe koud het ook is, zij draagt alleen maar een wollen muts en een paar handschoenen extra. Ik bedenk hoe het zou zijn in mijn land als de temperatuur zo diep zou dalen: de meesten zouden

Het is de eer

Kortgeleden vertelde een Syrische vluchteling in Duitsland, in een live-uitzending op Facebook, hoe hij zijn ex-vrouw met een mes had doodgestoken. Hij sprak met bloed op zijn gezicht en handen. Naast hem stond een van zijn zonen. De man had zijn vrouw vier keer in de nek gestoken. Hij omschreef zichzelf als een ‘dappere man’ en noemde zijn daad een 'boodschap' aan alle vrouwen die hun echtgenoten woedend maken. Hen zal eenzelfde lot treffen als als zijn vrouw, waarschuwde de man. Het was niet de eerste keer dat een gevluchte Syrische vrouw het slachtoffer werd van haar echtgenoot. Er waren