Home > Column (Page 2)

Als het even niet meer gaat, bel ik mijn vader

Je hebt vrienden, kennissen en een gezin, maar toch voel je je alleen. Je familie leeft ver van je vandaan en je vrienden wonen overal op de wereld, behalve bij jou om de hoek. Je kan niet even op de koffie bij een vriendin om je hart te luchten. Je kan niet langs bij je moeder omdat je het even niet ziet zitten. Er is niemand die in een paar uurtjes naar je toe rijdt om je te troosten, soep of taart voor je meebrengt, je hard aan het lachen of huilen maakt. Je kan niet even na een moeilijke

Wie is de mollah?

Dit is een oproep voor de anderhalf miljoen kijkers van Wie is de mol? Waarom kijken jullie niet met mij mee naar ‘Wie is de mollah?’ Dat is veel spannender en realistischer dan WIDM. Wie is de mollah? wordt door meer dan tachtig miljoen mensen gespeeld en is overal ter wereld te volgen. Je mag meekijken in andermans huizen, op basisscholen, universiteiten en kantoren, bij winkeliers, ziekenhuizen, in het openbaar vervoer, in parken en bioscopen, bij politici thuis en zelfs bij oppositieleiders en activisten. Het is een serieus spel dat Iraniërs vandaag al officieel 40 jaar spelen. Het is veel

Asielindustrie

De asielindustrie is een industrie als alle andere. Er zijn werkgevers, werknemers en grondstoffen. Net als in andere industrieën, draait ook in de asielindustrie alles om winst op productie. Maar wat produceert de Nederlandse asielindustrie eigenlijk? Albert is ook een product van de Nederlandse asielindustrie. Helaas kwam voor hem het akkoord over het kinderpardon twintig jaar te laat. Albert is geen kind meer. Hij is al jaren geleden uit de asielindustrie gezet. Maar al is hij uitgeprocedeerd, hij loopt nog steeds rond op Nederlandse bodem. Albert haat alle anderen die hier legaal mogen blijven terwijl hij een ongewenste vreemdeling is. Hij

Oproep aan de koning

De woorden dansen voor mijn ogen. Ik moet ze wegen, ruiken, voelen. Al schrijvende heb ik de tijd. Ik laat de woorden net zo lang voor mij dansen totdat ze in het gelid springen. In gesprekken gaat het weleens mis. Dan floepen er woorden uit mijn mond die ik helemaal niet wil gebruiken. En gezegd is gezegd. De woorden zijn op de wereld gezet, ‘sorry’ zeggen verandert daar niets aan. Ik dacht dat dit verschijnsel alleen voor kwam bij mensen als ik, die proberen zich in een andere taal dan hun moedertaal moeten uiten. Maar ik zie het tegenwoordig ook gebeuren bij

Verkleedspelletjes

In het weekend waarin 250 orthodox-protestantse gelovigen de Nashville-verklaring ondertekenen, zit ik in de trein richting Amsterdam, waar ik op bezoek ga bij mijn broer. Onderweg ontvang ik van hem een berichtje. ‘Zullen we naar de IJ-hallen gaan?’ Op Facebook zie ik dat het een rommelmarkt is in Amsterdam-Noord. Een uur later - ik weet inmiddels dat Kees van der Staaij, fractieleider van de SGP in de Tweede Kamer, het pamflet ook ondertekende - valt mijn blik op de rood gelakte nagels van mijn broer. Het is niet eerste keer dat ik hem met nagellak zie, maar rode nagellak zag ik

Machtssensoren

Het is het begin van een nieuw jaar. Ik kijk naar mijn oude spullen en betwijfel of ze in 2019 van pas komen. Zouden mijn ‘machtssensoren’ dit jaar nog gaan piepen? Met die gedachte pak ik de krant en ja hoor, mijn sensoren beginnen hard te piepen. Ik lees dat een man in Rotterdam een voorwaardelijke boete van honderd euro kreeg wegens ‘seksuele straatintimidatie’. Sinds een jaar is dit in Rotterdam strafbaar. In het land waar ik opgeroeide is het op straat lastigvallen van vrouwen nog steeds aan de orde van de dag. Vrouwen in Iran moeten zich er zelf tegen beschermen.

Afschrikbeleid

Er gaat geen maand voorbij zonder telefonische noodkreet van een kennis uit mijn land. Deze keer is het een blogger van 22 jaar die vreest voor zijn leven. ‘Ik moet het land uit,’ zegt hij vastberaden. Ik luister en stel mij weer voor hoe het was toen ik zelf het land wilde ontvluchten. Om mijn verleden niet te vergeten probeer ik dat zo gedetailleerd mogelijk te herinneren. Terwijl hij zijn situatie uitlegt en ik mijn twintig jaar jongere ‘ik’ probeer voor te stellen, ijsbeer ik door mijn kamer, als een bokser die zich voorbereidt op de beslissende wedstrijd. Mijn ademhaling

Mijn heldin Nesrin

Soad Salem kent Nesrin van voor haar vlucht uit Libië, een land dat in chaos verkeert. Waar milities de macht hebben gegrepen en het lezen van boeken, laat staan het schrijven van kritische blogs, ongewenste activiteiten zijn, zeker voor vrouwen. Ook autorijden is voor hen niet vanzelfsprekend. Maar Nesrin laat zich niet uit het veld slaan. Haar opgewekte houding geeft veel vrouwen in Libië de kracht om door te gaan. “Aan de slag, vrienden!” Zo begint Nesrin dagelijks haar werk in de kraamkliniek én de blog die ze bijhoudt. Ik volg haar sinds ze schrijft over haar werk als verpleegkundige

Schijnpiet

Geen Zwarte Piet, Kleurpiet of Regenboogpiet, maar Schijnpiet. Firoozeh Farjadnia blikt terug op de zwartepietendiscussie.   Elke jaar rond deze tijd, schijnt het weer. Eerst heel zachtjes en kort, dan langzaam heftiger en langduriger. Mijn pijn bouwt op, totdat ik er ’s nachts wakker van wordt. Met een hand op mijn wang loop ik naar de spiegel en kijk nauwkeurig of ik zwellingen zie. Ik zoom net zolang in totdat ik een verschil kan vinden tussen mijn rechterwang en de linker. Vanaf dat moment is alle andere ellende van de baan — de halfdode cv-ketel, de lekkende wc-pot, de kapotte

Turkse Tulpen

Firoozeh Farjadnia over Turkse protesten in Rotterdam en de verwarrende vragen die dat oproept over identiteit.   Het is 08:00 uur, een week voor de Nederlandse verkiezingen van maart 2017. De Turkse minister van Buitenlandse zaken krijgt geen toestemming om in Rotterdam campagne te voeren voor een Turks referendum over de grondwet. Ik ga naar zumbales in de sportschool. De docent is een vrouw uit Latijns-Amerika. Ze spreekt alleen een beetje Engels en ziet eruit alsof ze uit Iran komt of uit Turkije. Ondanks dat ze geen Nederlands spreekt, geeft ze heel vrolijk en energiek les. Het is 14:00 uur.