Home > Column (Page 2)

Verkleedspelletjes

In het weekend waarin 250 orthodox-protestantse gelovigen de Nashville-verklaring ondertekenen, zit ik in de trein richting Amsterdam, waar ik op bezoek ga bij mijn broer. Onderweg ontvang ik van hem een berichtje. ‘Zullen we naar de IJ-hallen gaan?’ Op Facebook zie ik dat het een rommelmarkt is in Amsterdam-Noord. Een uur later - ik weet inmiddels dat Kees van der Staaij, fractieleider van de SGP in de Tweede Kamer, het pamflet ook ondertekende - valt mijn blik op de rood gelakte nagels van mijn broer. Het is niet eerste keer dat ik hem met nagellak zie, maar rode nagellak zag ik

Machtssensoren

Het is het begin van een nieuw jaar. Ik kijk naar mijn oude spullen en betwijfel of ze in 2019 van pas komen. Zouden mijn ‘machtssensoren’ dit jaar nog gaan piepen? Met die gedachte pak ik de krant en ja hoor, mijn sensoren beginnen hard te piepen. Ik lees dat een man in Rotterdam een voorwaardelijke boete van honderd euro kreeg wegens ‘seksuele straatintimidatie’. Sinds een jaar is dit in Rotterdam strafbaar. In het land waar ik opgeroeide is het op straat lastigvallen van vrouwen nog steeds aan de orde van de dag. Vrouwen in Iran moeten zich er zelf tegen beschermen.

Afschrikbeleid

Er gaat geen maand voorbij zonder telefonische noodkreet van een kennis uit mijn land. Deze keer is het een blogger van 22 jaar die vreest voor zijn leven. ‘Ik moet het land uit,’ zegt hij vastberaden. Ik luister en stel mij weer voor hoe het was toen ik zelf het land wilde ontvluchten. Om mijn verleden niet te vergeten probeer ik dat zo gedetailleerd mogelijk te herinneren. Terwijl hij zijn situatie uitlegt en ik mijn twintig jaar jongere ‘ik’ probeer voor te stellen, ijsbeer ik door mijn kamer, als een bokser die zich voorbereidt op de beslissende wedstrijd. Mijn ademhaling

Mijn heldin Nesrin

Soad Salem kent Nesrin van voor haar vlucht uit Libië, een land dat in chaos verkeert. Waar milities de macht hebben gegrepen en het lezen van boeken, laat staan het schrijven van kritische blogs, ongewenste activiteiten zijn, zeker voor vrouwen. Ook autorijden is voor hen niet vanzelfsprekend. Maar Nesrin laat zich niet uit het veld slaan. Haar opgewekte houding geeft veel vrouwen in Libië de kracht om door te gaan. “Aan de slag, vrienden!” Zo begint Nesrin dagelijks haar werk in de kraamkliniek én de blog die ze bijhoudt. Ik volg haar sinds ze schrijft over haar werk als verpleegkundige

Schijnpiet

Geen Zwarte Piet, Kleurpiet of Regenboogpiet, maar Schijnpiet. Firoozeh Farjadnia blikt terug op de zwartepietendiscussie.   Elke jaar rond deze tijd, schijnt het weer. Eerst heel zachtjes en kort, dan langzaam heftiger en langduriger. Mijn pijn bouwt op, totdat ik er ’s nachts wakker van wordt. Met een hand op mijn wang loop ik naar de spiegel en kijk nauwkeurig of ik zwellingen zie. Ik zoom net zolang in totdat ik een verschil kan vinden tussen mijn rechterwang en de linker. Vanaf dat moment is alle andere ellende van de baan — de halfdode cv-ketel, de lekkende wc-pot, de kapotte

Turkse Tulpen

Firoozeh Farjadnia over Turkse protesten in Rotterdam en de verwarrende vragen die dat oproept over identiteit.   Het is 08:00 uur, een week voor de Nederlandse verkiezingen van maart 2017. De Turkse minister van Buitenlandse zaken krijgt geen toestemming om in Rotterdam campagne te voeren voor een Turks referendum over de grondwet. Ik ga naar zumbales in de sportschool. De docent is een vrouw uit Latijns-Amerika. Ze spreekt alleen een beetje Engels en ziet eruit alsof ze uit Iran komt of uit Turkije. Ondanks dat ze geen Nederlands spreekt, geeft ze heel vrolijk en energiek les. Het is 14:00 uur.

Mahtab, haar nieuwe land en minister Blok

Na lange tijd kom ik Mahtab, die ik een paar keer heb ontmoet op Iraanse feesten, weer tegen in een café. Ze zit net als andere studenten achter haar laptop. Ik weet dat ze net met een masteropleiding is begonnen. Ze zit te werken maar zodra ze me ziet, nodigt ze me uit om samen een kop koffie te drinken en bij te praten. Ik vraag naar haar studie en het leven hier: ik ben nieuwsgierig naar haar mening over en belevenissen in haar nieuwe land. Mahtab kwam vier jaar gelden uit Iran naar Nederland. Na de asielprocedure begon ze

Nederland ruikt naar koe en vreemde bloemen

In 2012 ben ik uit Syrië gevlucht voor de crisis. Ik kon alleen de noodzakelijke spullen meenemen die belangrijk waren voor mijn kinderen. Met mijn koffers reisde ik naar Egypte zonder afscheid te nemen van Damascus. Als ik nu terug kijk op dit moment, besef ik hoe zwaar en hartverscheurend deze beslissing was. Het was niet vrijwillig om zomaar opeens mijn geboorteland, herinneringen, familie, alles achter te laten. Ik moest zo snel mogelijk uit Damascus vertrekken. Door alle haast kon ik zelfs geen afscheid nemen van alle plekken in Damascus waar ik zoveel mooie herinneringen aan had. Alle stenen van

Het kind met de naam van mijn zoon

Bijna drie jaar geleden zag ik hem voor het eerst: Een kind van vijf in het kantoor van het IND in Den Bosch. Hij was aan het spelen. Toch leek hij niet op andere spelende kinderen, stotterend, zonder ouders. Het kind met dezelfde naam als mijn zoon kwam in juli 2014 naar Nederland met zijn negentienjarige oom. Onderweg hadden ze heftige dingen meegemaakt: de gevaarlijke oversteek van de grens tussen Algerije en Libië, met smokkelaars. In het konvooi kregen ze een week lang geen eten, om af te vallen. Goed idee, meenden de smokkelaars, want dan pasten er meer mensen

Naakt voor de IND

Het is zes uur ’s morgens. Het AZC van Dronten is donker en in mist gehuld, net als de bus die klaarstaat om vluchtelingen naar Ter Apel te brengen op de laatste dag van de IND-procedure om hun asielaanvraag te beoordelen. Je werd om vijf uur wakker, maar misschien heb je die nacht helemaal niet geslapen, bang om de bus te missen, of omdat je in gedachten alle antwoorden doorliep die je de afgelopen vier dagen aan je advocaat en de ondervragers hebt gegeven. Om half acht ’s morgens kom je aan in Ter Apel. Je wacht, nadat telefoon, pen en papieren en zelfs je kruiswoordpuzzel van je worden afgenomen.