Home > Column (Page 4)

Hoe het land van het vuur een vlammetje aanwakkert

De wereld is klein. Vandaag woon je hier en wie weet waar je morgen woont. Toen ik jong was, had ik nooit verwacht dat ik ergens anders dan in mijn geboorteland, Azerbeidzjan, zou wonen. Nu woon ik in Nederland en moet ik een visum aanvragen als ik terugga naar Azerbeidzjan. Gelukkig gaat dat makkelijk en hoef je maar één keer over te stappen. Azerbeidzjan betekent land van vuur. De hoofdstad is Bakoe. Azerbeidzjan is het grootste en dichtst bevolkte land in de Kaukasus, grenzend aan de Kaspische Zee, Iran, Armenië, Georgië en Rusland. De Democratische Republiek Azerbeidzjan, de eerste democratische

Herinneringen aan Basra

Journalist Entisar El-Ghareeb vluchtte jaren geleden uit Irak. Rotterdam herinnert haar aan de stad waar ze vandaan komt: Basra, 'de allermooiste stad van heel Irak'. Als ik rondloop in de haven van Rotterdam, waar mensen samenleven in een harmonie van verschillende culturen en gewoontes, dan denk ik aan Basra. Ik kan me nog goed de weg herinneren van hoofdstad Bagdad naar de stad Basra in het zuiden van Irak. De weg doorkruist een uitgestrekt gebied van groene schoonheid, zo ver als men kan kijken. Het staat vol palmbomen die de landerijen beschermen tegen de zomerzon. Ik heb de stad al heel

De stroom verzwakt, het lichtpuntje trilt

Dit verhaal "Lichtpuntje..." van Taleb Ibrahim is een hoofdstuk uit zijn derde boek 'Vragen'. Alle verhalen in dit boek, net als 'Lichtpuntje...", geven antwoorden op moeilijke levensvragen. Vertaling: Rehab Shaker Ik weet dat zij alles wat ik doe meekrijgen. Ik weet ook dat die dingen op meer dan één plaats terechtkomen. Daarom houd ik mijn bewegingen onder controle en de hele tijd zit ik te glimlachen. Zo begrijpen zij dat het me niks kan schelen, hun organisatie niet, hun gevangeniscellen niet. Ik ben gestopt met lopen. Zo denken ze dat ik me niet druk maak. Maar ik verveel me. Daarom ben ik

Hoe ik mezelf betrapte op racisme

Goed artikel? Doneer aan RFG Magazine met de donatiebutton onderaan! Het vergt moed om je eigen vooroordelen onder ogen te zien, merkte Sara Mohammadi. “Nog steeds voel ik de schaamte en de pijn.” Ik ben een migrant uit Iran. Ik ben, met mijn lichtbruine huid en donkerbruin haar, soms slachtoffer van racisme. Maar ik ben ook dader. Ik heb ontdekt dat ‘tegen racisme zijn’ geen principe is, maar een levensstijl. En dat je pas echt vrij kunt worden van je eigen racistische vooroordelen als je je er constant van bewust durft te zijn. De zoektocht naar mijn eigen vooroordelen was

Ik koos niet om een vluchteling te zijn

Jullie die in vrijheid leven en dat willen voor de hele wereld. Wij wisten wat de mensenrechten zijn in jullie mooie land. Jullie houden niet van discriminatie op geslacht, huidskleur, taal en religie. Ik zal mijn verhaal niet vertellen, want jullie kennen het verhaal van de oorlog, die wij hebben beleefd en wat ons heeft beroofd van alles. Gewoon omdat we vrede en vrijheid wilden, zoals jullie die hebben. Zij is een meisje dat hier woont, ik ontmoette haar en ik luisterde naar haar verhaal en dat greep me aan: ik ben een meisje in de lente van mijn leven.

How a little girl kept me in Libya

I’m standing on the shore outside Zuwarah city in Libya. The salty smell of the sand mixed with seawater is strong. I hear the sloshing of the waves. It’s July 2014. I am on my way to Italy and I wait, looking out at the huge anchored ship a few hundred meters off the coast. I wonder if it’s waiting for us? It´s big -- bigger than anything I´ve ever seen. I take a deep breath – after two weeks of waiting, it is almost time . I look at the ship and forget all my pain, hunger, sadness, and broken

Essay: “Het is genoeg voor mij dat mijn zoon de pijn van de oorlog niet kent”

Ik herinner me lang geleden, dat ik geen vluchteling was. Ik was, en vele mensen met mij, woonachtig in eenvoudige huizen, die kleine kamers bevatten en in die kamers hadden wij heel mooie dagen. Wij hadden kleine balkons. Het was allemaal niet zo georganiseerd. En vanaf die balkons keek je naar kleine smalle straatjes. Vanaf het balkon zagen we de zon en de vrede en ademden wij de ochtend in en de liedjes die op straat werden gezongen. En hier begint onze dag. Bruisende levendigheid Wij begonnen 's ochtends met ons eenvoudige leven. Dit huis was ons kleine land. En

Oorlog ontneemt kinderen hun toekomst. En het Westen doet alsof het niets doorheeft

Is er een toekomst zonder kinderen mogelijk? Nee, want kinderen zíjn de toekomst. Zeggen we. En iets zeggen is makkelijk. Maar wat doen we eigenlijk voor kinderen? Ik bedoel dan niet alleen de kinderen in jouw of mijn land, maar in de hele wereld. We weten dat er oorlog is in landen als Irak en Syrië. Maar er zijn ook landen, waarvan we niet weten dat ze in oorlog zijn, of bezet door buurlanden. Ook in deze landen wordt de toekomst van kinderen bedreigd. Eén van deze landen is Azerbeidzjan. Zo'n twintig procent van Azerbeidzjan, de regio Nagorno-Karabach, in het

Zelfs vluchtelingen weten niet van het bestaan van Wereldvluchtelingendag

Vertaling: Milou Dekkers Wereldvluchtelingendag, jaarlijks gevierd op 20 juni, is ondanks alle berichten daarover niet erg bekend. De publiciteit komt uit landen die het Verdrag van Genève ondertekenden, het verdrag uit juli 1951 definieert de omstandigheden waaronder landen een vluchtelingenstatus moet verlenen aan hen die dat aanvragen. Na aanleiding van de resultaten van onze kleine enquête over Wereldvluchtelingendag onder de vluchtelingen zelf, hebben we geconstateerd dat veel van hen niet van het bestaan van deze dag weten. In diverse asielzoekerscentra in Nederland ('s Gravendeel, Almere en Zeewolde) wisten van de tien ondervraagde personen slechts twee via social media van deze

Het enige antwoord op onze oorlogscultuur is een utopische strategie

Op zondagochtend 4 juni las ik een korte zin op Facebook, geschreven door een vriendin die in de VS woont: “Wat is er weer aan de hand in Londen, in godsnaam?” Ik dacht meteen: “O nee, weer een aanslag.” Vervolgens las ik het laatste nieuws op de website van de NOS. Het was waar. Weer een terroristische aanslag, en in Londen. Die plaatsnaam maakte mij heel verdrietig. Waarom, dat probeer ik hier onder woorden te brengen. Oorlog en vrede Op dat moment herinnerde ik me een scene uit een tv serie, Oorlog en Vrede, de bekendste roman van Leo Tolstoj.