Home > Cultuur

Dalí, Netflix en de Arabische Lente

In het Midden-Oosten zingen veel demonstranten het Italiaanse lied Bella Ciao en dragen ze het Dalí-masker dat populair werd gemaakt door de Spaanse serie La Casa de Papel. Entisar Al-Ghareeb over de wisselwerking tussen kunst, Netflix en de harde werkelijkheid.  De mens is steeds op zoek naar filosofieën en artistieke manieren om gevoelens van angst tot uitdrukking brengen, en in opstand te komen tegen de bittere realiteit van sociaal onrecht. Het beroemde lied Bella Ciao (‘Dag schoonheid’) is een negentiende-eeuws arbeiderslied uit het noorden van Italië. Het is een protestlied tegen de zware omstandigheden van leven en werk destijds. Vrouwen

Literaire schipbreukelingen

In de nasleep van de Arabische lente vluchtten veel schrijvers en denkers naar Europa. Saeed Al-Gariri, voor zijn vlucht naar Nederland hoogleraar Arabische letterkunde in Jemen, sprak met enkele van hen over de asielervaring en het schrijverschap. 'Uit de hel van de oorlog naar het paradijs van de pijn.' Over Arabische literatuur is niet veel bekend in het Westen. Dit is te wijten aan verschillende redenen, waaronder het gebrek aan acceptabele vertalingen. Oriëntalisten, met name in de context van de vergelijkende literatuurwetenschap, houden zich er al wel langere tijd mee bezig, maar de belangstelling van het westerse publiek is nog

Terug naar de hel van de zee

De Afghaanse schrijver Khaled Hosseini liet zich voor zijn boek 'Bede aan de zee' inspireren door het schokkende beeld van het Syrische jongetje Alan Kurdi. De roman herinnert Entisar Al-Ghareeb aan haar eigen vlucht naar Turkije. Ik had nooit gedacht dat ik ooit nog eens zou praten over de zee. De zee met zijn beangstigende diepten was een onbekende hel. Maar sinds ik zelf drie dagen op zee heb rondgebracht, tijdens mijn vlucht naar Europa, moet ik er wel over praten. De herinneringen aan de woeste zee blijven me achtervolgen, helemaal toen ik het boek ‘Bede aan de zee’ las

Waarom pikken we dit?

Ricky en Abby voeren sinds de financiële crash van 2008 een zware strijd tegen schulden. Als zelfstandig bezorger hoopt Ricky om wat onafhankelijkheid terug te winnen -- 0ok al zal Ricky op een werkdag niet kunnen eten en in een fles moeten plassen, want er is niet genoeg tijd voor de luxe van naar de wc gaan of een lunchpauze houden. Abby’s werk als verzorgster is ook niet eenvoudig. Zij verdient het minimumloon, of eigenlijk de helft van het minimumloon, want ze reist van huis naar huis om ouderen of gehandicapten te helpen, en de reistijd wordt niet betaald. Aanvankelijk

Our Footsteps: refugees and migrants on stage

Roberto Bacchilega is a theatre maker. He started his work as a very young actor in Italy with Teatro Due Mondi. Since 2001 he works as an independent theatre maker in Amsterdam. Bacchilega has always been interested in an alternative way to perform, showing an unusual and unconventional, sometimes political way to produce a narrative. As such he organized a theatre group with refugees, asylum seekers, migrants and Dutch people, producing a theatre performance, named Our Footsteps. Soon they will perform in Amsterdam again. What is Our Footsteps?  Our Footsteps is a theatre performance born from the urgency of showing

Een sprookje in de duisternis: Hot Country Cold Winter

Stelt u zich een land voor waarvan het jarenlang bestaande maatschappelijk systeem instort.  In dezelfde periode maakt het een grote aardbeving mee en verliest het ongeveer 5000 burgers. En tegelijk raakt het ook nog in oorlog met een buurland. Stelt u zich een film voor die pas na 23 jaar verschijnt, en waarvan de opnames met tussenpozen 12 jaar in beslag genomen hebben. En deze film verhaalt over de koude en donkere winter in dit land. Het einde van de jaren '80 en het begin van de jaren '90 vormden voor Armenië, de kleine republiek in de Kaukasus waarom het

Ahmad, basisarts uit Syrië en inmiddels student kunstacademie in Breda

Ahmad heeft een moeilijke tijd meegemaakt toen hij in Syrië was. Het leven daar na de oorlog is nooit meer mooi geweest. Ahmad is een Syrische vluchteling, geboren in Damascus. Tot 2014 was hij arts en leefde hij onder de verstikkende deken van onvrijheid. De drang, energie en noodzaak voor verandering was enorm. Ahmad werd kunstenaar nadat hij naar Nederland kwam, nu voelt hij zich goed op zijn plek. Nieuwsgierig naar zijn verhaal? Bekijk de video. Dit artikel verscheen eerder op Majalla.nl.

Marij, of mijzelf in de spiegel

Vandaag kwam Marij natgeregend aan bij de bibliotheek. De regen verraste haar op de fiets toen zij naar onze ontmoeting kwam. Zij zat aan de tafel, dicht bij het raam, met uitzicht op de IJssel, zichzelf te drogen. Ik ging kopjes warme koffie halen. Daarna pakte ik mijn papieren en boekje om ons gesprek te beginnen. Het is niet gemakkelijk voor Marij om met praten te beginnen. Maar wanneer zij begint, begrijpen wij elkaar met een enkel woord. Marij helpt mij om Nederlands te leren. Daarvoor fietst zij elke week 4 kilometer om mij te ontmoeten. Zij komt uit Zwolle

Als twee mannen elkaar zoenden durfde ik niet te kijken

Goed artikel? Doneer via Blendle! Homoseksualiteit is een ziekte, leerde Sara Mohammadi in Iran. Het kostte haar twee jaar om van dat vooroordeel af te komen. Een terugblik in vier scènes. Nieuwkomers wordt vaak verweten dat ze de normen en waarden van de Nederlandse samenleving niet respecteren. We verwachten van ze dat ze zich snel aanpassen en dat ze de dingen die wij hier ‘normaal’ vinden binnen no time ook normaal gaan vinden. Uit ervaring weet ik dat opdringen, verwijten en confronteren niet werkt. Wat wel werkt: nieuwkomers de tijd gunnen om ze het leven hier te laten beleven. Toen