Home > Cultuur

Een sprookje in de duisternis: Hot country Cold winter

Een sprookje in de duisternis: Hot Country Cold Winter Stelt u zich een land voor waarvan het jarenlang bestaande maatschappelijk systeem instort.  In dezelfde periode maakt het een grote aardbeving mee en verliest het ongeveer 5000 burgers. En tegelijk raakt het ook nog in oorlog met een buurland. Stelt u zich een film voor die pas na 23 jaar verschijnt, en waarvan de opnames met tussenpozen 12 jaar in beslag genomen hebben. En deze film verhaalt over de koude en donkere winter in dit land.   Het einde van de jaren '80 en het begin van de jaren '90 vormden

Ahmad, basisarts uit Syrië en inmiddels student kunstacademie in Breda

Ahmad heeft een moeilijke tijd meegemaakt toen hij in Syrië was. Het leven daar na de oorlog is nooit meer mooi geweest. Ahmad is een Syrische vluchteling, geboren in Damascus. Tot 2014 was hij arts en leefde hij onder de verstikkende deken van onvrijheid. De drang, energie en noodzaak voor verandering was enorm. Ahmad werd kunstenaar nadat hij naar Nederland kwam, nu voelt hij zich goed op zijn plek. Nieuwsgierig naar zijn verhaal? Bekijk de video. Dit artikel verscheen eerder op Majalla.nl.

Honderd jaar Azerbeidzjan: valt er iets te vieren?

Dit jaar viert Azerbeidzjan zijn honderdjarige bestaan als de Democratische Republiek Azerbeidzjan (DRA), de eerste democratische en seculiere republiek in de islamitische wereld. Vugar Abbasov Azerbeidzjan – deze naam klinkt steeds meer Nederlanders bekend in de oren, maar zo’n 25 jaar geleden was dat anders. Toen wist bijna niemand iets over dit land. Dat is niet vreemd, want tot 1991 hoorde Azerbeidzjan bij de Sovjet Unie. Dat was het jaar dat het land onafhankelijk werd. Azerbeidzjan betekent letterlijk ‘land van vuur’. De republiek, de eerste democratische en seculiere republiek in de islamitische wereld, werd in 1918 opgericht. Het is het grootste

Marij, of mijzelf in de spiegel

Vandaag kwam Marij natgeregend aan bij de bibliotheek. De regen verraste haar op de fiets toen zij naar onze ontmoeting kwam. Zij zat aan de tafel, dicht bij het raam, met uitzicht op de IJssel, zichzelf te drogen. Ik ging kopjes warme koffie halen. Daarna pakte ik mijn papieren en boekje om ons gesprek te beginnen. Het is niet gemakkelijk voor Marij om met praten te beginnen. Maar wanneer zij begint, begrijpen wij elkaar met een enkel woord. Marij helpt mij om Nederlands te leren. Daarvoor fietst zij elke week 4 kilometer om mij te ontmoeten. Zij komt uit Zwolle

Als twee mannen elkaar zoenden durfde ik niet te kijken

Goed artikel? Doneer via Blendle! Homoseksualiteit is een ziekte, leerde Sara Mohammadi in Iran. Het kostte haar twee jaar om van dat vooroordeel af te komen. Een terugblik in vier scènes. Nieuwkomers wordt vaak verweten dat ze de normen en waarden van de Nederlandse samenleving niet respecteren. We verwachten van ze dat ze zich snel aanpassen en dat ze de dingen die wij hier ‘normaal’ vinden binnen no time ook normaal gaan vinden. Uit ervaring weet ik dat opdringen, verwijten en confronteren niet werkt. Wat wel werkt: nieuwkomers de tijd gunnen om ze het leven hier te laten beleven. Toen

Hoe het land van het vuur een vlammetje aanwakkert

De wereld is klein. Vandaag woon je hier en wie weet waar je morgen woont. Toen ik jong was, had ik nooit verwacht dat ik ergens anders dan in mijn geboorteland, Azerbeidzjan, zou wonen. Nu woon ik in Nederland en moet ik een visum aanvragen als ik terugga naar Azerbeidzjan. Gelukkig gaat dat makkelijk en hoef je maar één keer over te stappen. Azerbeidzjan betekent land van vuur. De hoofdstad is Bakoe. Azerbeidzjan is het grootste en dichtst bevolkte land in de Kaukasus, grenzend aan de Kaspische Zee, Iran, Armenië, Georgië en Rusland. De Democratische Republiek Azerbeidzjan, de eerste democratische

Na de oorlog: pijn en hoop

In het Rijksmuseum voor Oudheden in Leiden is vanaf 20 oktober een solotentoonstelling te zien van de Irakese kunstenaar Qassim Alsaedy. RFG-journalist Entisar Al-Ghareeb voerde in 2011 een bijzonder interview met deze succesvolle kunstenaar: over oorlog, ballingschap en hoe het is om opnieuw te beginnen. Vertaling: Sonja Alferink “Ik ben geboren in Bagdad, vlakbij de rivier de Tigris. Ik voel de stad nog steeds: de aarde, de historische plekken, de vogels, de vissen. De bijzondere geur van de stad kan ik nog steeds ruiken. Ik mis die geur, eigenlijk op alle plekken waar ik daarna ben geweest. De periode na

‘Blijf de lieve stad’

Toen ik voor het eerst vanaf de noordelijke kant van het IJ naar Amsterdam blikte, was het alsof de zee zijn armen in de vorm van grachten had uitgestrekt en ze liefdevol om de stad heen had geslagen. Ik zag een stad zonder gigantische monumenten, kathedralen en paleizen, zonder grote pleinen en wolkenkrabbers. Een kleine stad in vergelijking met Parijs, Londen, Rome of New York, met een bescheiden paleis op de Dam en een aantal historische monumenten. Niettemin is Amsterdam een metropool waar 180 verschillende nationaliteiten samenleven. Onlangs werkte ik als antropologe mee aan het onderzoeksproject Ongekend Bijzonder, over de

Hoe ik mezelf betrapte op racisme

Goed artikel? Doneer aan RFG Magazine met de donatiebutton onderaan! Het vergt moed om je eigen vooroordelen onder ogen te zien, merkte Sara Mohammadi. “Nog steeds voel ik de schaamte en de pijn.” Ik ben een migrant uit Iran. Ik ben, met mijn lichtbruine huid en donkerbruin haar, soms slachtoffer van racisme. Maar ik ben ook dader. Ik heb ontdekt dat ‘tegen racisme zijn’ geen principe is, maar een levensstijl. En dat je pas echt vrij kunt worden van je eigen racistische vooroordelen als je je er constant van bewust durft te zijn. De zoektocht naar mijn eigen vooroordelen was