Home > Binnenland > De hypocrisie van vreemdelingenhaat
Binnenland

De hypocrisie van vreemdelingenhaat

Het zal niemand ontgaan zijn. De niet aflatende stroom negatieve berichten over vluchtelingen. Zowel in de reguliere media als op sociale media. Het lijkt soms wel of het schuim der aarde massaal ons grondgebied is binnengevallen. Maar is dat wel zo?
Berichten over zich misdragende vluchtelingen moet je uiterst serieus nemen en benoemen. Daar waar iets structureel een probleem is, moet je ingrijpen. Wegkijken is nooit een goed idee. Maar wie zijn wij eigenlijk om zo hevig met het moraliserende vingertje te zwaaien als het gaat om ongewenst gedrag?
Een asielzoekerscentrum is een rare kookpot van invloeden. Getraumatiseerde ontheemden komen gedwongen samen om maanden in een vrij uitzichtloze situatie met elkaar door te brengen. Gescheiden van vrienden en geliefden, in volle onzekerheid over het eigen lot en dat van de achterblijvers. In een vreemd land met een vreemde taal en andere normen en waarden. Voortdurend in de aanwezigheid van vreemden die anders denken en anders doen. Een kamp vol frustraties.
Natuurlijk kloppen de berichten over misdragingen in asielzoekerscentra. Er vinden knokpartijen plaats. En erger. Ik heb meer dan eens ernstige misdrijven gezien die in de rechtszaal moesten worden beoordeeld. Dat ontkennen heeft geen zin. Maar zijn wij wel zo veel beter? Hoe gedragen wij ons eigenlijk?

Feestje

Ieder weekeinde is het raak in het uitgaansleven van Nederland. Let wel: uitgaan. Een feestje van weldoorvoede Nederlanders die zonder enige stress een biertje met elkaar kunnen drinken. Is dat een feest? Nou, nee. Speciale politieteams en bewakingscamera’s moeten jaar in jaar uit zorgen voor een nog enigszins veilig samenzijn. Veel helpt het niet. Wij Nederlanders slaan elkaar ongegeneerd voor de bek, schoppen op hoofden of planten soms doodleuk een mes tussen elkaars ribben als de ander net even te lang net even te vals kijkt. Gewoon onder het oog van de bewakingscamera’s. Geloof mij, ik ken de beelden. U gaat er niet vrolijk van worden.
Daarbij komt: u wilt niet weten hoeveel rechtszaken ik heb gedaan waarbij een vlijmscherp bierglas het aangezicht van een slachtoffer heeft verwoest. De daders zijn niet zelden welbespraakte studenten. Jonge mensen die niet kampen met trauma’s, maar zich louter zorgen hoeven te maken over het behalen van de benodigde studiepunten. De reden voor het geweld is meestal frustratie. Over een vuile blik. Of over iemand die even te nadrukkelijk in de buurt staat of tegen een schouder loopt.
De cijfers spreken boekdelen. Ieder jaar noteren we ongeveer zesduizend gevallen van mishandeling in het uitgaansleven. Wie uitgaat van 52 weekeinden in een jaar, spreekt dan van ongeveer 57 mishandelingen per weekeinde. Let wel: dit zijn de geregistreerde gegevens. Niet iedereen doet aangifte. Gooi er gerust een factor twee of drie bij. Duizenden mishandelingen per jaar. Tijdens feestjes die in aard gewoon gezellig zouden moeten zijn. De daders zijn net als vluchtelingen te gast bij een ander, maar maken er een potje van.

Aangeschoten

Goed, zegt u dan. Het uitgaansleven. Dan zijn wij vaak aangeschoten en dat telt niet. Hoewel deze argumentatie in de rechtszaal niet zal werken, wil ik best verder kijken dan mijn neus lang is. Hoe doen ‘wij’ het thuis dan? In onze eigen veilige omgeving?
Op basis van de cijfers komen we tot 95.000 gevallen van huiselijk geweld per jaar. Van alle vrouwen en mannen tussen 8 en 70 jaar is 45% slachtoffer geweest van huiselijk geweld. Thuis dus. Niet in een druk centrum met allemaal vreemde mensen. Nee, gewoon thuis bij moeder de vrouw. Blijkbaar deinzen wij er niet voor terug om ook in de vertrouwde omgeving elkaar waar nodig fysiek en mentaal te mishandelen. Duizelingwekkende cijfers die aantonen dat wij onder bepaalde omstandigheden gemakkelijk overgaan tot ongewenst gedrag. Vaak is frustratie de oorzaak. Over falende communicatie bijvoorbeeld. Legt u zelf het verband maar.
En ik wil best nog even doorgaan. Nog niet zo lang geleden kwam in het nieuws dat er verkrachtingen plaatsvinden in een azc in Duitsland. Een zeer serieuze zaak. Het nieuws werd gretig opgepikt door de mensen die tegen vluchtelingen zijn. Opvallend genoeg werd de nuance dat het misbruik niet structureel is niet meegenomen in de onrust. Evenals de stelling van een psychiater dat misbruik binnen de kookpot van een asielzoekerscentrum op zich best te verklaren is. Ook hier is begrip absoluut geen rechtvaardiging, maar zijn wij eigenlijk wel zo veel beter?