Home > Buitenland > Hoe het land van het vuur een vlammetje aanwakkert
BuitenlandColumnCultuur

Hoe het land van het vuur een vlammetje aanwakkert

De wereld is klein. Vandaag woon je hier en wie weet waar je morgen woont. Toen ik jong was, had ik nooit verwacht dat ik ergens anders dan in mijn geboorteland, Azerbeidzjan, zou wonen. Nu woon ik in Nederland en moet ik een visum aanvragen als ik terugga naar Azerbeidzjan. Gelukkig gaat dat makkelijk en hoef je maar één keer over te stappen.

Azerbeidzjan betekent land van vuur. De hoofdstad is Bakoe. Azerbeidzjan is het grootste en dichtst bevolkte land in de Kaukasus, grenzend aan de Kaspische Zee, Iran, Armenië, Georgië en Rusland. De Democratische Republiek Azerbeidzjan, de eerste democratische en seculiere republiek in de islamitische wereld, werd opgericht in 1918 en in 1920 door de Sovjet-Unie veroverd. Het land werd weer onafhankelijk in 1991. Sinds 1994 is er een wapenstilstand met buurland Armenië, dat 20 procent van Azerbeidzjan (de regio Karabach en nog zeven andere steden) bezit. De Azerbeidzjaanse exclave Nachitsjevan grenst aan Iran, Turkije en Armenië.

Emotioneel weerzien

In de zomer ging ik met mijn vrouw en kinderen naar Azerbeidzjan. We kozen de goedkoopste vlucht, van een Russische vliegmaatschappij. Er was een beetje vertraging, we moesten ons haasten in de luchthaven van Moskou.

Eindelijk waren we in Bakoe. De luchthaven is zeer modern: alles is schoon en netjes, alsof je in een Europees land bent. Mijn moeder, broer en andere familieleden waren op ons aan het wachten. De ontmoeting was heel erg emotioneel. Ik was ontzettend blij om mijn familie weer te zien.

Strandwandeling

We reden naar het huis van mijn moeder, een uur rijden. Het huis ligt heel erg dicht bij de Kaspische Zee. Als ik er ben, maak ik heel vaak vroeg in de ochtend een strandwandeling. Het was rond zeven uur in de ochtend en we zaten in de tuin. De tafel was uitgebreid gedekt met verschillende gerechten. Dat is de Azerbeidzjaanse gastvrijheid, en we waren te gast bij mijn moeder. Het was allemaal zo bekend, ik voelde me meteen op mijn gemak.

Mijn broer had een auto gehuurd voor mij, een Kia Rio uit 2014. Ik was heel erg nieuwsgierig naar de kosten van de huur van de auto. Het viel mee, 25 manat per dag, ongeveer €12.50. De manat is de nationale valuta van Azerbeidzjan.

Literatuurmuseum

Als wij in Azerbeidzjan zijn, bezoek ik graag verschillende steden, zodat mijn kinderen het hele land kunnen zien. Elke dag wil ik waarderen, samen met hen. Want mijn kinderen groeien op in Nederland en ik wil dat ze hun land kennen. Zo gaan ze er hopelijk veel van houden. Dat vind ik heel belangrijk. Het maakt me dan ook heel erg blij als ze uit zichzelf interesse tonen in het land. Vooral dit jaar waren ze erg benieuwd naar de geschiedenis en de cultuur. Dat vond ik zó fijn om te horen, ik heb ze daarom ook meegenomen naar het literatuurmuseum, waar tijdens een rondleiding veel werd verteld over de Azerbeidzjaanse literatuur en over dichters als Nizami Gencevi. Naar hem is het museum ook vernoemd.

In de afgelopen jaren zijn wij naar een paar steden geweest. Dit jaar wilde ik naar Qach en Sheki, twee van de mooiste steden van Azerbeidzjan, waar je bergen, rivieren, watervallen en bossen kan zien. De natuur is hier wonderbaarlijk. Je voelt het verschil meteen als je zo’n stad binnenrijdt. De lucht is schoner, alles is groener en je ziet de bergen al van ver af. Dat is Azerbeidzjan, het land van vuur. Maar voor we daarheen konden, moesten we eerst een paar dagen uitrusten.

Verse thee

Azerbeidzjaanse mensen zijn heel vriendelijk en ze geven veel aandacht aan hun gasten. In Azerbeidzjan wordt aan een gast niet gevraagd of ze iets willen drinken of eten, maar het wordt gewoon op tafel gezet. Pas bij de tweede kop thee wordt er gevraagd of ze er nog een willen. Zie het als een ongeschreven regel, om de gast zo veel mogelijk aan te bieden en op zijn of haar gemak te stellen.

Er wordt vooral thee gedronken. En de thee is heel anders dan in Nederland. In Azerbeidzjan zetten ze thee van losse theebladeren en dat smaakt weer heel anders. Het is verser en er worden andere kruiden gebruikt om de thee nog lekkerder te maken. Mijn familie maakt dezelfde thee en in Nederland houden we vast aan onze Azerbeidzjaanse gewoontes. Mij mag je middenin de nacht wakker maken voor zo’n kop Azerbeidzjaanse thee.

Afspraak

Na een paar uurtjes was onze tuin gezellig gevuld met onze buren, familieleden en vrienden. Iedereen wilde ons groeten en welkom heten. Ik was heel blij om te zien dat we hier zo veel mensen hebben die het leuk vinden om ons te zien. In Azerbeidzjan hoef je geen afspraak te maken om op visite te gaan bij buren of familie. Vorig jaar gebeurde precies hetzelfde, maar toen waren mijn kinderen nog een beetje verbaasd. Dit jaar niet meer, ze vonden het juist heel erg leuk.

Ik moest heel vaak de telefoon opnemen, want sommige kennissen konden niet komen en ze hadden gebeld om ons te groeten, dat vond ik natuurlijk heel leuk. Ik ben opgegroeid met deze cultuur, en die raak ik nooit kwijt.

Oud Bakoe

Tijdens onze vakantie zijn wij een paar keer in het centrum van Bakoe en naar musea geweest. Bakoe is heel anders dan een paar jaar geleden. Het is nu veel moderner geworden. Wil je ook het oude Bakoe, met zijn monumenten en historische gebouwen, zien? Dat kan, in het oudere deel van de stad, in het centrum. Alleen een hele oude muur verdeelt het oude en het nieuwe Bakoe.

Hoewel ik de moderne Bakoe erg mooi vind, is er een ander soort liefde die ik voel bij Oud Bakoe. Dat deel van de stad is zo rijk aan cultuur dat je steeds meer wilt zien. Overal staan kraampjes waar je traditionele kleding kan kopen en veel restaurants die bereiden volgens de traditionele Azerbeidzjaanse keuken. Dat is echt genieten.

Formule 1 en Nederlanders

Er zijn heel veel internationale activiteiten geweest in Bakoe, zoals de Eurovisiesongfestival, Formule 1, en ga zo maar door. Dat trekt steeds meer toeristen, vooral Arabische, maar ook best veel westerse toeristen. Ik heb zelfs ook twee Nederlanders ontmoet. Ik was aan het lopen toen ik twee mensen Nederlands hoorde praten. Voor de zekerheid bleef ik nog een seconde luisteren, en ja hoor! Het waren Nederlanders. Toen heb ik me voorgesteld, mijn contactgegevens aan deze mensen gegeven en gezegd dat ze me altijd kunnen bereiken als ze iets nodig hebben.

Helaas ben ik hun namen vergeten (ik ben heel slecht in namen onthouden). Ze vonden het heel leuk (dat zeiden ze in ieder geval) om in een stad die heel ver van Nederland is, Nederlands te horen. Ze vonden het aardig van mij dat ik mijn hulp aangeboden had, maar ze hebben niet gebeld. Waarschijnlijk hadden ze geen hulp nodig. Ik hoop natuurlijk dat ze het leuk hadden in Azerbeidzjan. In principe kunnen alle toeristen in Bakoe wel de weg vinden. Daar staat bijna iedereen klaar om te helpen.

Afscheid van het land van vuur

Er zijn heel veel mooie gebieden in Azerbeidzjan voor toeristen. Je hebt daar bijna alles: zee, bergen, bossen, rivieren en watervallen en natuurlijk mooie hotels. Wij hebben echt genoten van onze vakantie, maar moesten natuurlijk weer terug. Alleen als we vakantie hebben, kunnen we naar Azerbeidzjan. Dat is altijd moeilijk, afscheid nemen. Maar de belofte van een volgende keer maakt het iets makkelijker.

Een paar dagen geleden zaten mijn vrouw en ik op de bank, en de kinderen zaten aan tafel te praten over hun plannen voor de volgende keer dat we weer naar Azerbeidzjan gingen. En ik begreep dat ze naar hun geboorteland wilden. Azerbeidzjan, het land van vuur, heeft een vlammetje in mijn kinderen aangewakkerd. Dat maakte me heel erg blij.

Beeld: Vugar Abbasov

 

Vugar Abbasov
Vugar Abbasov is geboren op 30 juni 1974 in Bejlakan (Azerbeidzjan). Van 1975 tot 2008 heeft hij in de Azerbeidzjaanse hoofdstad Bakoe gewoond. Daar studeerde hij aan de Wester Universiteit. Van 1993 tot 2008 werkte Vugar als journalist voor de Azerbeidzjaanse publieke omroep. Sinds 2008 woont hij samen met zijn vrouw en twee kinderen in Nederland. Hij is lid van On File JV en Azerbeidzjaanse Journalisten Vereniging en de voorzitter van de stichting “Connect.”