Home > Buitenland > Oorlog ontneemt kinderen hun toekomst. En het Westen doet alsof het niets doorheeft
BuitenlandColumn

Oorlog ontneemt kinderen hun toekomst. En het Westen doet alsof het niets doorheeft

Is er een toekomst zonder kinderen mogelijk? Nee, want kinderen zíjn de toekomst. Zeggen we. En iets zeggen is makkelijk. Maar wat doen we eigenlijk voor kinderen? Ik bedoel dan niet alleen de kinderen in jouw of mijn land, maar in de hele wereld.

We weten dat er oorlog is in landen als Irak en Syrië. Maar er zijn ook landen, waarvan we niet weten dat ze in oorlog zijn, of bezet door buurlanden. Ook in deze landen wordt de toekomst van kinderen bedreigd.

Eén van deze landen is Azerbeidzjan. Zo’n twintig procent van Azerbeidzjan, de regio Nagorno-Karabach, in het zuiden van de Kaukasus en nog zeven andere steden, is al 25 jaar in handen van buurland Armenië. Nagorno-Karabach, waar veel etnische Armenen wonen, hoort officieel bij Azerbeidzjan, maar de regio streeft al heel lang naar onafhankelijkheid. Sinds dat conflict in 1988 is geëscaleerd, valt de regio feitelijk binnen de Armeense invloedssfeer.

Heel veel mensen, waaronder veel kinderen, zijn om het leven gekomen bij deze oorlog. Op 26 februari 1992, tijdens het bloedbad van Chodzjali, hebben Armeense en Russische soldaten vele burgers en kinderen doodgeschoten. In het westen weten we hier niets van – of misschien kiezen westerse landen ervoor te doen alsof ze het niet weten. Zolang we geen actie ondernemen en ons stil houden, zullen in de toekomst meer kinderen hun leven verliezen.

Onschuldige burgers

Een voorbeeld zijn Zahra Guliyeva en haar oma Sahiba Guliyeva. Zahra werd in 2015 geboren in Fuzuli, een stad in Azerbeidzjan. Deze week, begin juli, vielen Armeense strijdkrachten de Fuzuli-regio aan, met zware mortieren en granaatwerpers. Sahiba Guliyeva en Zahra zijn daarbij om het leven gekomen. Deze tragedie toont eens te meer de terreurdaden van de Armeense staat en hoe ernstig het gevaar van de bezetting is voor de regio.

Zahra was ook onze toekomst. Haar ouders hadden dromen voor hun dochtertje. Zahra wist helemaal niks van de oorlog, had geen enkel idee van de hardheid van de mensheid en hoe bevroren iemands hart kan zijn. Momenteel is er geen oorlog tussen Azerbeidzjan en Armenië, maar tot een vredesovereenkomst is het nog niet gekomen.

Hoewel Armenië een deel van Azerbeidzjan bezet houdt, is er sinds 1994 een wapenstilstand tussen de twee landen. Maar daar lijkt Armenië zich niet veel van aan te trekken. Het land blijft Azerbeidzjaanse steden en dorpen bombarderen, gebieden waar burgers wonen die niks te maken hebben met de oorlog. De vele vluchtelingen uit het gebied zijn nog steeds niet teruggekeerd.

Belangen van grootmachten

Sinds 1994 zijn 32 Azerbeidzjaanse kinderen slachtoffer geworden van zo’n bombardement, van wie er dertien zijn gestorven. En dus vraag ik het nog een keer: zien wij dit niet of willen wij het gewoon niet zien? Als ik hier nu antwoord op zou moeten geven, zou ik zeggen dat we gewoon weigeren de realiteit onder ogen te zien.

De Veiligheidsraad van de Verenigde Naties heeft vier resoluties aangenomen over het bezette deel van Azerbeidzjan. Heel veel politici weten dit, maar kiezen ervoor om te zwijgen. De belangrijkste reden zijn de belangen van grote landen: daardoor blijven er slachtoffers vallen. Zolang deze vooral olie- en andere strategische belangen van de grootmachten op de eerste plaats blijven staan, zal er geen vrede zijn. Rusland stookt nu bijvoorbeeld tussen Azerbeidzjan en Armenië, om de olie in Azerbeidzjan in handen te krijgen. Rusland voorziet Armenië van wapens en steunt ze financieel.

Armenië ontneemt veel onschuldige mensen het leven, net zoals nazi’s deden tijdens de Tweede Wereldoorlog. Maar zoals ik al eerder schreef: wat kan je anders verwachten van een land dat een monument heeft opgericht voor het fascisme?  Ik vind het afschuwelijk dat sommige mensen zo’n tragedie kunnen vieren alsof het iets goeds is. Dit is ook een reden waarom ik vrees voor de toekomst. Als je de dood van een kind viert, vier je daarmee ook de dood van onze toekomst. Want de kinderen zijn ons toekomst. Toch?

Beeld: Şahzadə CC BY-SA 3.0 (Wikimedia Commons)

Vugar Abbasov
Vugar Abbasov is geboren op 30 juni 1974 in Bejlakan (Azerbeidzjan). Van 1975 tot 2008 heeft hij in de Azerbeidzjaanse hoofdstad Bakoe gewoond. Daar studeerde hij aan de Wester Universiteit. Van 1993 tot 2008 werkte Vugar als journalist voor de Azerbeidzjaanse publieke omroep. Sinds 2008 woont hij samen met zijn vrouw en twee kinderen in Nederland. Hij is lid van On File JV en Azerbeidzjaanse Journalisten Vereniging en de voorzitter van de stichting “Connect.”