Home > integratie

Een land tussen het prikkeldraad

Zoekend naar het juiste huisnummer, vielen de gele en witte letters op de gevel mij op: ‘Boost Transvaal’. Hier moest ik inderdaad zijn, maar toch bleef ik van een afstand kijken naar de mensen die het gebouw in en uit liepen. Naar de met reclames volgeplakte ramen en de kruidengeur die door de geopende ramen naar buiten stroomde. Binnen leek het gezellig, warm en vooral druk te zijn, maar tegelijkertijd angstaanjagend door al de onbekende gezichten, vreemde talen en geuren. Op de stoep stonden jongens van diverse pluimage in groepjes te roken en te babbelen. Dit maakte de drempel om

Krantenbezorger op slippers (… of een Eritrëer op weg naar integratie)

Goed stuk? Doneer via Katalysis! Vijf dagen hielp Goran Trkulja een jonge Eritrese vluchteling kranten te bezorgen. Anderhalf jaar later volgt de jongen een opleiding aan het ROC en werkt bij een restaurant. Het verhaal van een succesvolle integratie.    Het beeld van de eerste ontmoeting met mijn mentor jongen Abide* uit Eritrea zal ik nooit vergeten. Hij stond daar op het station in 's Hertogenbosch naast een grote reiskoffer en een paar AH-tassen, samen met zijn landgenoot. Als ik naast hem sta, geeft Abide me zijn telefoon om met zijn voogd te praten. De vrouw aan de andere kant

Ik hou van jou, Nederland!

Vertaling: Arthur Vreede De regen valt uit een wolk die verzadigd is van genegenheid: zo voelt het vanavond voor mij, na een koudegolf die ik van mijn leven nog nooit heb meegemaakt. Ik, die kom uit het land van de brandende zon, was mijn Nederlandse buren bijna dagelijks aan het observeren. Mijn buurvrouw staat elke ochtend op dezelfde tijd op en gaat naar haar werk. Hoe koud het ook is, zij draagt alleen maar een wollen muts en een paar handschoenen extra. Ik bedenk hoe het zou zijn in mijn land als de temperatuur zo diep zou dalen: de meesten zouden

‘Blijf de lieve stad’

Toen ik voor het eerst vanaf de noordelijke kant van het IJ naar Amsterdam blikte, was het alsof de zee zijn armen in de vorm van grachten had uitgestrekt en ze liefdevol om de stad heen had geslagen. Ik zag een stad zonder gigantische monumenten, kathedralen en paleizen, zonder grote pleinen en wolkenkrabbers. Een kleine stad in vergelijking met Parijs, Londen, Rome of New York, met een bescheiden paleis op de Dam en een aantal historische monumenten. Niettemin is Amsterdam een metropool waar 180 verschillende nationaliteiten samenleven. Onlangs werkte ik als antropologe mee aan het onderzoeksproject Ongekend Bijzonder, over de