Home > Iran

Voor de Koerden was Qasem Soleimani een aartsvijand

Als leider van de Qads Brigade van de Iraanse Revolutionaire Garde was Qasem Soleimani een sponsor van terroristische organisaties die voor instabiliteit zorgden in heel het Midden-Oosten. Maar Soleimani was ook betrokken bij vele plannen gericht tegen de Koerden in Turkije, Iran, Irak en Syrië. Voor de Koerden is zijn uitschakeling van grote betekenis. Zelf werkte ik in 2017 als verslaggever voor de Koerdische nieuwsorganisatie Rudaw in Irak, toen sjiitische partijen probeerden om in het Iraakse parlement een wet erdoor te drukken waarin werd opgeroepen om Iraans-Koerdische oppositiebewegingen te verjagen van Iraaks grondgebied. Mijn collega’s en ik ontdekten dat Soleimani

Wij spelen thuis

‘Vluchten,’ zei ik tegen mijzelf en ik trok mijn zoekschoenen aan, op weg naar wat er achter de grijze horizon gelegen zou zijn. Ver van alles wat voor mij ooit vertrouwd en vanzelfsprekend was. Ver van alles wat mij met stevige draden aan mijn huis bond. Zoekend naar mijn huis, raakte ik thuisloos. In mijn zoektocht verloor het huis eerst zijn muren en fundering. Dat was wat een revolutie, gevolgd door een oorlog, met mij deed. Of wat ik met mijzelf deed, in de nasleep van dit alles. Het huis dat de oorlog had overleefd. Het huis dat de koude, stilte

Hezbollah is gevaarlijker dan IS

De Europese Unie erkent de politieke tak van Hezbollah niet als terreurorganisatie. Dat is onbegrijpelijk, vindt Omid Safari. Op 3 januari doodde een Amerikaanse drone in Irak de Iraanse generaal Qassem Soleimani, hoofd van de Qads-brigade, het elitekorps van de Iraanse Revolutionaire Garde. Twee dagen later zwoor Hassan Nasrallah, de ‘secretaris-generaal’ van de aan Iran gelieerde Libanese beweging Hezbollah, wraak. In een speech vanuit Beirut beloofde Nasrallah dat Hezbollah over ter wereld (ook in Europa) aanvallen zou uitvoeren op Amerikaanse militairen en medewerkers van het Pentagon. Zij zullen in doodskisten terugkeren naar huis, dreigde Nasrallah. Het wordt tijd dat Europa

De toekomst van Iran

Het regime van Iran heeft zijn langste tijd gehad, denkt Bahman Azarmidkht. Maar hoe ziet de toekomst van het land eruit zonder de huidige machthebbers? Als we het over Iran hebben, denken we vaak aan een uniforme Perzische natie. De realiteit is heel anders. In werkelijk wonen in Iran dertig verschillende etniciteiten en bevolkingsgroepen. De meerderheid identificeert zichzelf niet als Perzisch. Door het repressieve en discriminerende beleid van het regime van de Islamitische Republiek, is een groot deel van de niet-Perzische inwoners van Iran al vier decennia beroofd van hun meest fundamentele rechten. Twaalvers De officiële religie van de Iran,

Een gesanctioneerd regime met moderne wapens

Het geweld is onmenselijk. Het geweld waarmee de Revolutionaire Garde in Iran de demonstranten te lijf gaat. De wapens waarmee zij hun landgenoten vermoorden zijn van het nieuwste model. De auto’s en motoren die zij bij hun achtervolgingen gebruiken zijn verschrikkelijk snel. De beeld- en geluidsapparatuur die zijn bij hun opsporing gebruiken, is supermodern. Niks van dit alles is gemaakt in Iran. Hoe en door wie wordt het regime bij hun terreuracties tegen hun eigen volk gesteund? De gemiddelde Iraniër moet al vier decennia lang genoegen nemen met een tekort aan alles. Dit wordt veroorzaakt door een verziekt economisch systeem,

Een vlam tegen vergeetachtigheid

Sahar Khodayari, ook bekend als het ‘Blauwe meisje’, was een Iraanse vrouw die zichzelf in brand stak voor het islamitische Revolutionaire Hof van Teheran. Zij was veroordeeld tot zes maanden celstraf omdat zij verkleed als man had  geprobeerd een voetbalstadion binnen te komen om haar favoriete ploeg Esteghlal te zien spelen. Het Blauwe meisje mag niet vergeten worden. Wij moeten haar stem nooit door de loop van de tijd laten verdwijnen. Dat is wat afgelopen weken door journalisten en activisten werd geroepen. Maar zij weten ook dat het Blauwe Meisje niet de eerste en niet de laatste persoon zal zijn

Mijn oude ik

Laatst was ik bij een bijeenkomst ter ere van de verjaardag van een bekende Iraanse poëet. Daar kwam ik mijzelf tegen; mijn oude ik van zo’n twintig jaar geleden. Ik woonde toen nog niet zo lang in Nederland en was nog nooit op een Nederlandse verjaardag geweest. Totdat ik door een medestudent werd uitgenodigd. Mijn beeld van verjaardagen was gebaseerd op Iraanse verjaardagsfeesten. Daar gaat men meestal uit zijn dak. Op zo’n feest wordt massaal gegeten, gedronken en gedanst. Iedereen is feestelijk gekleed. Je komt niet op een Iraanse verjaardag in je oude spijkerbroek, op gympies, of in een jurk

Oorlog

Op een zonnige middag zat ik in de vensterbank van onze woonkamer zoals gewoonlijk naar buiten te kijken. Een stel jongens speelde een potje voetbal. Het schemerde al en de straatverlichting sprong aan. Ik hoorde het geroezemoes van de stad die aan mijn voeten lag. Een mengeling van lekkere avondmalen van de buren vulde mijn neus, toen ik het hoorde. Een enorm gegrom. Een geluid dat als een monster naar voren schoof, schuddend, rillend en schreeuwend. Na een enorme knal viel ik van de vensterbank. Daarna klonken nog drie knallen. Of vier, of meer. Het ging heel vlug. Even zag

Jouw land, mijn land

Op een hoogte van duizend meter boven de zeespiegel, daar waar door overstromingen dorpen, wegen en bruggen zijn vernield. Waar duizenden jaren oude monumenten, beelden en oude wandgravures zijn weggespoeld. Waar het graf van koning Jamshid, Persepolis en een van de oudste bazaars ter wereld werden bedolven onder de modder. Waar de eerste gewelfde grafkamer uit de geschiedenis van Elam (1500-1300 v. Chr.) door het natuurgeweld getroffen is. Waar de jaaroogst van boeren, tapijten geknoopt door jonge meisjes en het vee van het hele dorp, werden weggevoerd door modderstromen. Waar 700 jaar oude bomen zijn ontworteld. Waar men tot nu

Paarse hyacint

Mijn buurvrouw noteert alles in haar agenda. Soms maakt ze een tekening bij een afspraak, zodat ze later met één blik weet wat ze moet doen. Behalve afspraken, noteert ze ook de uitverkoop, veilingen, open dagen, en elke jaarwisseling die door iemand in de wijk eventueel gevierd zou kunnen worden. Daar zit die van mij ook tussen, vergezeld door een tekening van een paarse hyacint. Op een geheimzinnig tijdstip, ergens tussen 21 en 22 maart, valt de Perzische jaarwisseling. Iraniërs over de hele wereld kunnen van te voren op de Perzische kalender lezen op welke dag en tijd de komende