Home > Iran

Toiletpapier

Firoozeh Farjadnia begrijpt niks van het hamstergedrag van de Nederlanders. In Iran doet niemand dat. 'Kennelijk ben ik toch nog niet goed ingeburgerd.' Op donderdag 12 maart kondigde het crisisteam aan dat alle evenementen met meer dan 100 mensen zouden worden afgelast tot 1 juni. De schappen met wc-papier en pasta waren op vrijdag 13 maart in veel winkels leeg. Hamsteren is écht niet nodig, benadrukte premier Rutte vrijdagmiddag nog maar eens. 'Stop ermee.' Vrijdag 13 maart19:30 krijg ik een mail van Albert Heijn met als titel: ‘Belangrijk nieuwsbericht’. Elke week stuurt de supermarkt mij een mail met de nieuwe

‘Lieve Firoozeh, mag ik in Europa wel sportvrouw zijn?’

Schrijfster Firoozeh Farjadnia vluchtte 25 jaar geleden uit Iran. Nu vragen landgenoten haar om advies. Op OneWorld beantwoordt ze hun brieven. ‘Zal ik daar, in Europa, wel in alle vrijheid kunnen leven, sporten en genieten?’ Foto: Oneworld.nl In mijn mailbox verschijnt een brief. De naam van de afzender komt me bekend voor. Ik zoek haar op internet op. Neda* is een bekende Iraanse vechtsporter, die veel prijzen in binnen- en buitenland heeft gewonnen. Ze schrijft: ‘Als klein meisje begon ik met vechtsport. Zowel mijn moeder als mijn coach geloofde in mijn talenten en stimuleerde me. Maar dat was van korte

De parlementsverkiezingen waren een ramp voor Iran

Op 21 februari werden in Iran parlementaire verkiezingen gehouden. Die waren verre van democratisch. Tijdens deze elfde verkiezingen sinds de oprichting van de Islamitische Republiek lag de opkomst in de steden onder de 40 procent, een historisch dieptepunt. In de hoop de opkomstcijfers op te krikken, bleven de stembureaus langer open, tot middernacht. Toch bleef de meerderheid van de Iraanse stemgerechtigden weg. In Koerdische steden bleven de meeste stembureaus zelfs helemaal leeg. Zo gaven de Iraniërs (en Iraanse Koerden) blijk van hun onvrede over dit nep-parlement, dat alleen bezig is met het in het zadel houden van het regime en

Hoe Hezbollah de vijand werd van het Syrische volk

Na de dood van Qassem Soleimani op 3 januari, hield Hezbollah-leider Hassan Nasrallah een toespraak om hem te eren. De enige juiste informatie die hij gaf was dat de generaal van de Iraanse Revolutionaire Garde was vermoord door de Amerikanen. De rest van zijn toespraak bleek  - zoals altijd - een opeenstapeling van leugens. Nasrallah verweet de VS dat ze naar Irak kwamen onder het mom van het verdrijven van IS terwijl het hen alleen om olie was te doen. Amerikanen zaten voor hun eigen belang in Irak, zei hij. Maar waarom vestigde Hezbollah zich in Syrië? Om IS te

Voor de Koerden was Qasem Soleimani een aartsvijand

Als leider van de Qads Brigade van de Iraanse Revolutionaire Garde was Qasem Soleimani een sponsor van terroristische organisaties die voor instabiliteit zorgden in heel het Midden-Oosten. Maar Soleimani was ook betrokken bij vele plannen gericht tegen de Koerden in Turkije, Iran, Irak en Syrië. Voor de Koerden is zijn uitschakeling van grote betekenis. Zelf werkte ik in 2017 als verslaggever voor de Koerdische nieuwsorganisatie Rudaw in Irak, toen sjiitische partijen probeerden om in het Iraakse parlement een wet erdoor te drukken waarin werd opgeroepen om Iraans-Koerdische oppositiebewegingen te verjagen van Iraaks grondgebied. Mijn collega’s en ik ontdekten dat Soleimani

Wij spelen thuis

‘Vluchten,’ zei ik tegen mijzelf en ik trok mijn zoekschoenen aan, op weg naar wat er achter de grijze horizon gelegen zou zijn. Ver van alles wat voor mij ooit vertrouwd en vanzelfsprekend was. Ver van alles wat mij met stevige draden aan mijn huis bond. Zoekend naar mijn huis, raakte ik thuisloos. In mijn zoektocht verloor het huis eerst zijn muren en fundering. Dat was wat een revolutie, gevolgd door een oorlog, met mij deed. Of wat ik met mijzelf deed, in de nasleep van dit alles. Het huis dat de oorlog had overleefd. Het huis dat de koude, stilte

Hezbollah is gevaarlijker dan IS

De Europese Unie erkent de politieke tak van Hezbollah niet als terreurorganisatie. Dat is onbegrijpelijk, vindt Omid Safari. Op 3 januari doodde een Amerikaanse drone in Irak de Iraanse generaal Qassem Soleimani, hoofd van de Qads-brigade, het elitekorps van de Iraanse Revolutionaire Garde. Twee dagen later zwoor Hassan Nasrallah, de ‘secretaris-generaal’ van de aan Iran gelieerde Libanese beweging Hezbollah, wraak. In een speech vanuit Beirut beloofde Nasrallah dat Hezbollah over ter wereld (ook in Europa) aanvallen zou uitvoeren op Amerikaanse militairen en medewerkers van het Pentagon. Zij zullen in doodskisten terugkeren naar huis, dreigde Nasrallah. Het wordt tijd dat Europa

De toekomst van Iran

Het regime van Iran heeft zijn langste tijd gehad, denkt Bahman Azarmidkht. Maar hoe ziet de toekomst van het land eruit zonder de huidige machthebbers? Als we het over Iran hebben, denken we vaak aan een uniforme Perzische natie. De realiteit is heel anders. In werkelijk wonen in Iran dertig verschillende etniciteiten en bevolkingsgroepen. De meerderheid identificeert zichzelf niet als Perzisch. Door het repressieve en discriminerende beleid van het regime van de Islamitische Republiek, is een groot deel van de niet-Perzische inwoners van Iran al vier decennia beroofd van hun meest fundamentele rechten. Twaalvers De officiële religie van de Iran,

Een gesanctioneerd regime met moderne wapens

Het geweld is onmenselijk. Het geweld waarmee de Revolutionaire Garde in Iran de demonstranten te lijf gaat. De wapens waarmee zij hun landgenoten vermoorden zijn van het nieuwste model. De auto’s en motoren die zij bij hun achtervolgingen gebruiken zijn verschrikkelijk snel. De beeld- en geluidsapparatuur die zijn bij hun opsporing gebruiken, is supermodern. Niks van dit alles is gemaakt in Iran. Hoe en door wie wordt het regime bij hun terreuracties tegen hun eigen volk gesteund? De gemiddelde Iraniër moet al vier decennia lang genoegen nemen met een tekort aan alles. Dit wordt veroorzaakt door een verziekt economisch systeem,

Een vlam tegen vergeetachtigheid

Sahar Khodayari, ook bekend als het ‘Blauwe meisje’, was een Iraanse vrouw die zichzelf in brand stak voor het islamitische Revolutionaire Hof van Teheran. Zij was veroordeeld tot zes maanden celstraf omdat zij verkleed als man had  geprobeerd een voetbalstadion binnen te komen om haar favoriete ploeg Esteghlal te zien spelen. Het Blauwe meisje mag niet vergeten worden. Wij moeten haar stem nooit door de loop van de tijd laten verdwijnen. Dat is wat afgelopen weken door journalisten en activisten werd geroepen. Maar zij weten ook dat het Blauwe Meisje niet de eerste en niet de laatste persoon zal zijn