Home > Iran

Oorlog

Op een zonnige middag zat ik in de vensterbank van onze woonkamer zoals gewoonlijk naar buiten te kijken. Een stel jongens speelde een potje voetbal. Het schemerde al en de straatverlichting sprong aan. Ik hoorde het geroezemoes van de stad die aan mijn voeten lag. Een mengeling van lekkere avondmalen van de buren vulde mijn neus, toen ik het hoorde. Een enorm gegrom. Een geluid dat als een monster naar voren schoof, schuddend, rillend en schreeuwend. Na een enorme knal viel ik van de vensterbank. Daarna klonken nog drie knallen. Of vier, of meer. Het ging heel vlug. Even zag

Jouw land, mijn land

Op een hoogte van duizend meter boven de zeespiegel, daar waar door overstromingen dorpen, wegen en bruggen zijn vernield. Waar duizenden jaren oude monumenten, beelden en oude wandgravures zijn weggespoeld. Waar het graf van koning Jamshid, Persepolis en een van de oudste bazaars ter wereld werden bedolven onder de modder. Waar de eerste gewelfde grafkamer uit de geschiedenis van Elam (1500-1300 v. Chr.) door het natuurgeweld getroffen is. Waar de jaaroogst van boeren, tapijten geknoopt door jonge meisjes en het vee van het hele dorp, werden weggevoerd door modderstromen. Waar 700 jaar oude bomen zijn ontworteld. Waar men tot nu

Paarse hyacint

Mijn buurvrouw noteert alles in haar agenda. Soms maakt ze een tekening bij een afspraak, zodat ze later met één blik weet wat ze moet doen. Behalve afspraken, noteert ze ook de uitverkoop, veilingen, open dagen, en elke jaarwisseling die door iemand in de wijk eventueel gevierd zou kunnen worden. Daar zit die van mij ook tussen, vergezeld door een tekening van een paarse hyacint. Op een geheimzinnig tijdstip, ergens tussen 21 en 22 maart, valt de Perzische jaarwisseling. Iraniërs over de hele wereld kunnen van te voren op de Perzische kalender lezen op welke dag en tijd de komende

Wie is de mollah?

Dit is een oproep voor de anderhalf miljoen kijkers van Wie is de mol? Waarom kijken jullie niet met mij mee naar ‘Wie is de mollah?’ Dat is veel spannender en realistischer dan WIDM. Wie is de mollah? wordt door meer dan tachtig miljoen mensen gespeeld en is overal ter wereld te volgen. Je mag meekijken in andermans huizen, op basisscholen, universiteiten en kantoren, bij winkeliers, ziekenhuizen, in het openbaar vervoer, in parken en bioscopen, bij politici thuis en zelfs bij oppositieleiders en activisten. Het is een serieus spel dat Iraniërs vandaag al officieel 40 jaar spelen. Het is veel

Machtssensoren

Het is het begin van een nieuw jaar. Ik kijk naar mijn oude spullen en betwijfel of ze in 2019 van pas komen. Zouden mijn ‘machtssensoren’ dit jaar nog gaan piepen? Met die gedachte pak ik de krant en ja hoor, mijn sensoren beginnen hard te piepen. Ik lees dat een man in Rotterdam een voorwaardelijke boete van honderd euro kreeg wegens ‘seksuele straatintimidatie’. Sinds een jaar is dit in Rotterdam strafbaar. In het land waar ik opgeroeide is het op straat lastigvallen van vrouwen nog steeds aan de orde van de dag. Vrouwen in Iran moeten zich er zelf tegen beschermen.

Afschrikbeleid

Er gaat geen maand voorbij zonder telefonische noodkreet van een kennis uit mijn land. Deze keer is het een blogger van 22 jaar die vreest voor zijn leven. ‘Ik moet het land uit,’ zegt hij vastberaden. Ik luister en stel mij weer voor hoe het was toen ik zelf het land wilde ontvluchten. Om mijn verleden niet te vergeten probeer ik dat zo gedetailleerd mogelijk te herinneren. Terwijl hij zijn situatie uitlegt en ik mijn twintig jaar jongere ‘ik’ probeer voor te stellen, ijsbeer ik door mijn kamer, als een bokser die zich voorbereidt op de beslissende wedstrijd. Mijn ademhaling

Turkse Tulpen

Firoozeh Farjadnia over Turkse protesten in Rotterdam en de verwarrende vragen die dat oproept over identiteit.   Het is 08:00 uur, een week voor de Nederlandse verkiezingen van maart 2017. De Turkse minister van Buitenlandse zaken krijgt geen toestemming om in Rotterdam campagne te voeren voor een Turks referendum over de grondwet. Ik ga naar zumbales in de sportschool. De docent is een vrouw uit Latijns-Amerika. Ze spreekt alleen een beetje Engels en ziet eruit alsof ze uit Iran komt of uit Turkije. Ondanks dat ze geen Nederlands spreekt, geeft ze heel vrolijk en energiek les. Het is 14:00 uur.

In Iran roept niemand nog Allah Akbar

Sinds de Ayatollahs in 1979 de macht grepen in Iran, kwam het volk regelmatig in opstand. Toch is het deze keer anders, schrijft Peyman Yarian. ‘Iraniërs hebben genoeg van hun religieuze overheid.’ Sinds een aantal weken wordt in Iran massaal gedemonstreerd tegen het regime. Deze recente protesten verschillen nogal van eerdere protesten. Het grootste verschil is dat je nu niemand  ‘Allah Akbar’ hoort roepen op straat. Het Iraanse volk heeft genoeg van een religie die ze dwingt om het regime te gehoorzamen. Veel demonstranten schreeuwen de slogan ‘weg met die onzin’. Ze eisen dat een referendum wordt gehouden over het

Als twee mannen elkaar zoenden durfde ik niet te kijken

Goed artikel? Doneer via Blendle! Homoseksualiteit is een ziekte, leerde Sara Mohammadi in Iran. Het kostte haar twee jaar om van dat vooroordeel af te komen. Een terugblik in vier scènes. Nieuwkomers wordt vaak verweten dat ze de normen en waarden van de Nederlandse samenleving niet respecteren. We verwachten van ze dat ze zich snel aanpassen en dat ze de dingen die wij hier ‘normaal’ vinden binnen no time ook normaal gaan vinden. Uit ervaring weet ik dat opdringen, verwijten en confronteren niet werkt. Wat wel werkt: nieuwkomers de tijd gunnen om ze het leven hier te laten beleven. Toen

Hoe ik mezelf betrapte op racisme

Goed artikel? Doneer aan RFG Magazine met de donatiebutton onderaan! Het vergt moed om je eigen vooroordelen onder ogen te zien, merkte Sara Mohammadi. “Nog steeds voel ik de schaamte en de pijn.” Ik ben een migrant uit Iran. Ik ben, met mijn lichtbruine huid en donkerbruin haar, soms slachtoffer van racisme. Maar ik ben ook dader. Ik heb ontdekt dat ‘tegen racisme zijn’ geen principe is, maar een levensstijl. En dat je pas echt vrij kunt worden van je eigen racistische vooroordelen als je je er constant van bewust durft te zijn. De zoektocht naar mijn eigen vooroordelen was