Home > vluchtelingen

In de hel van Lesbos wachten vluchtelingen nog altijd op redding

Lesbos was ooit een toeristisch eiland van duizend-en-een nacht. Nu bezwijkt het onder de druk van de vele vluchtelingen. Lesbos is een rustig eilandje voor de Turkse kust, met smalle straatjes, Romeinse kanalen, Byzantijnse kastelen, eenvoudige cafés, rotsachtige natuur en een brede kalme haven. De kust strekt zich uit over 350 km, met kiezelstranden, die tot de mooiste van de Middellandse Zee behoren. Ooit was Lesbos een populaire toeristische bestemming die jaarlijks vele vakantiegangers trok, op zoek naar rust en ontspanning. De eilandbewoners waren trots op de bezoeken van beroemdheden en politici van over de hele wereld. In voorbereiding op

Alleen tijdens ramadan

Adel Al Nabelsi is een acteur uit Damascus, Syrië. Hij maakte een video met een duidelijke boodschap: 'Hoe wij in Syrië samenleefden met veel liefde, zorg en aandacht voor elkaar.' Deze zorg zit hem volgens Al Nabelsi in kleine dingen, zoals eten delen met de buren tijdens Ramadan. Door met elkaar te delen, ben je niet alleen en voel je dat er mensen zijn die aan je denken. 'Dat is extra belangrijk', benadrukt Al Nabelsi. 'Veel vluchtelingen leven nu alleen in hun nieuwe land en hun isolement is toegenomen na de verspreiding van het coronavirus.' De video herinnert mensen eraan

‘Atatürk houdt ook niet van ons’

Leven als vluchteling in Turkije is één van de ergste dingen die een mens kan overkomen. Maar eigenlijk komt het leven van een vluchteling overal ter wereld op hetzelfde neer. Je bent helemaal niemand en je stelt niets voor. Voor de vluchtelingen die in Turkije leven, is de tragedie die zich nu voltrekt nauwelijks te verdragen. De Syrische vluchtelingen die Turkije in een houdgreep houdt om de wereld te chanteren, leven in een helse wereld. Een hel die zich openbaarde toen Turkije verklaarde dat zij de grenzen zou openen, waarna een vluchtelingenstroom van tienduizenden ontheemden op gang kwam. Terwijl deze

Krantenbezorger op slippers (… of een Eritrëer op weg naar integratie)

Goed stuk? Doneer via Katalysis! Vijf dagen hielp Goran Trkulja een jonge Eritrese vluchteling kranten te bezorgen. Anderhalf jaar later volgt de jongen een opleiding aan het ROC en werkt bij een restaurant. Het verhaal van een succesvolle integratie.    Het beeld van de eerste ontmoeting met mijn mentor jongen Abide* uit Eritrea zal ik nooit vergeten. Hij stond daar op het station in 's Hertogenbosch naast een grote reiskoffer en een paar AH-tassen, samen met zijn landgenoot. Als ik naast hem sta, geeft Abide me zijn telefoon om met zijn voogd te praten. De vrouw aan de andere kant

Het is de eer

Kortgeleden vertelde een Syrische vluchteling in Duitsland, in een live-uitzending op Facebook, hoe hij zijn ex-vrouw met een mes had doodgestoken. Hij sprak met bloed op zijn gezicht en handen. Naast hem stond een van zijn zonen. De man had zijn vrouw vier keer in de nek gestoken. Hij omschreef zichzelf als een ‘dappere man’ en noemde zijn daad een 'boodschap' aan alle vrouwen die hun echtgenoten woedend maken. Hen zal eenzelfde lot treffen als als zijn vrouw, waarschuwde de man. Het was niet de eerste keer dat een gevluchte Syrische vrouw het slachtoffer werd van haar echtgenoot. Er waren

Familie in diaspora

Meer van RFG Magazine lezen? Doneer via Blendle! ‘Elke dag word ik vroeg wakker en smeek ik God dat hij me met jullie herenigt of met tenminste één van jullie of met één kind van jullie kinderen. Maar ik weet dat ik in mijn eentje zal sterven voordat ik jullie zie.’ Dit waren de laatste zinnen die ik via WhatsApp hoorde van mijn moeder, die met mijn broer onderdak had gevonden in een schuilplaats voor ontheemden in Aleppo nadat haar huis vernietigd was. Haar stem verdween doordat daar de internetverbinding werd verbroken. Pas na een aantal dagen stuurde zij opnieuw
Beeld: MONUSCO Photos CC BY-SA 2.0 (Wikimedia Commons)

Burundese vluchtelingen in de regio hebben het zwaar

Vertaling: Tanja Veenstra Ter gelegenheid van Wereldvluchtelingendag, 20 juni jongstleden, constateerde het Hoge Commissariaat voor de Vluchtelingen (UNHCR) dat de afgelopen twee jaar naar schatting tussen de 420.000 en 430.000 Burundezen zijn gevlucht naar verschillende Afrikaanse landen. De Burundezen worden vooral opgevangen in de buurlanden. Tanzania herbergt er meer dan 239.000, Rwanda ruim 86.000, Oeganda ongeveer 46.000 en de Democratische Republiek Congo (DRC) meer dan 37.000. Anderen bevinden zich in Kenia (6.086), Mozambique (1.908), Zambia (1.873) en Malawi, waar volgens de UNHCR 1.099 vluchtelingen zijn geregistreerd. Om te kunnen voorzien in hulp aan al deze ontheemden in de regio heeft

De hypocrisie van vreemdelingenhaat

Het zal niemand ontgaan zijn. De niet aflatende stroom negatieve berichten over vluchtelingen. Zowel in de reguliere media als op sociale media. Het lijkt soms wel of het schuim der aarde massaal ons grondgebied is binnengevallen. Maar is dat wel zo? Berichten over zich misdragende vluchtelingen moet je uiterst serieus nemen en benoemen. Daar waar iets structureel een probleem is, moet je ingrijpen. Wegkijken is nooit een goed idee. Maar wie zijn wij eigenlijk om zo hevig met het moraliserende vingertje te zwaaien als het gaat om ongewenst gedrag? Een asielzoekerscentrum is een rare kookpot van invloeden. Getraumatiseerde ontheemden komen

‘Mijn radicaal-rechtse buren helpen me om vluchtelingen op te vangen’

Anderhalf jaar geleden nam de Italiaanse leraar Antonio Calò zes Afrikaanse vluchtelingen in huis. In een persoonlijk gesprek vertelt hij wat het betekent als je gezin opeens niet meer uit zes, maar uit twaalf personen bestaat. En hij legt uit waarom Italië het goede voorbeeld moet geven. Calò geeft filosofie en geschiedenis aan een lyceum in Treviso, vlakbij Venetië. Het dagelijks samenleven met zes vluchtelingen uit drie verschillende Afrikaanse landen is voor hem een hele mooie ervaring. Veel mensen bieden hulp aan en komen langs om te kijken hoe het met hen gaat. Zelfs zijn buren die op de radicaal-rechtse